چون پى دانش نه بهر روشنى است * همچو طالب علم دنياى دنى است
طالب علم است بهر عام و خاص * نى كه تا يابد از اين علم خلاص
همچو موشى هر طرف سوراخ كرد * چونكه نورش راند از در گشت سرد
و كلمهء « آخرة » مؤنّث آخر مىباشد ؛ اين كلمه در اصل صفت بوده و به اعتبار موصوفش كه « الدّار » باشد ؛ مؤنث شده سپس اسم بودن بر او غالب گرديده است .
و اطلاق آخرت بر عالم غيب ؛ به اين اعتبار است كه انسان پس از سراى اين جهانى بدان سرا مىرسد و آخرت متأخّر و بعد از دار دنيا است .
پس اگر منظور از غيب مبدأ و عوالم عالى و بالا باشد ؛ و منظور از آخرت ؛ عوالم متأخّر در سلسلهء صعودى يعنى معاد و بازگشت باشد ؛ در اين صورت ، كلام تأسيس است نه تأكيد و اگر مقصود از غيب مطلق عوالم بالا اعمّ از مبدأ و معاد باشد كلام مبتنى بر ذكر خاصّ پس از عام مىشود كه باز هم به اعتبار ذكر ايقان بعد از ايمان كلام تأسيس خواهد بود .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 5 ]
أُولئِكَ عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ( 5 )
ترجمه :
آنان از سوى پروردگارشان به هدايتند و آنان رستگارانند .
تفسير :
« اولئك » اين بزرگان كه به اوصاف بزرگ مذكور متّصفند .