«
عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ
» بر هدايت الهى هستند به نحوى كه حاكم بر صفت هدايتند - نه محكوم بر آن .
پس آوردن اسم اشارهء به دور « اولئك » براى آن است كه مسند اليه را با صفات ذكرشدهاش پيش نظر آورد تا مانند علّت حكم باشد و هم به بعد مرتبهء آنان كه ناشى از عظمت آنها است اشارهاى شده باشد .
اگر « الّذين » اوّل يا « الّذين » دوّم در «
الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ
. . .
وَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ . . .
» مبتدا باشد ؛ تكرار مبتدا ، به صورت اسم اشاره ، افادهء حصر مىنمايد ؛ يعنى ، منحصرا اينان بر هدايتند .
اگر هر دو « الّذين » تابع « للمتّقين » باشند ؛ بودن جملهء : «
أُولئِكَ عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ
» جواب سؤالى كه از مقام ناشى مىشود ؛ حصر را مىرساند ؛ يعنى ، هدايت منحصرا از آن آنان است بدين ترتيب كه بعد از ذكر پرهيزگاران و اينكه اين كتاب راهنماى آنان است و بعد از بيان اوصاف پسنديده و نيكوى آنان ، مقام اقتضا مىكند كه ، اين سؤال مطرح شود ، كه از سوى خداوند به آن كسانى كه چنين خصوصيّتى دارند از جانب خدا چه اعطا شده است و چه امتيازاتى بر ديگران دارند ؟ كه خداى تعالى مىفرمايد : امتيازى كه بر ديگران دارند از اين جهت است كه آنان بر هدايتى هستند كه از خدا به آنان اهداء شده است و به ديگران اعطا نشده است .
و حصر در فقرهء دوّم « اولئك » قرينه و دليل حصر در اينجا مىباشد .
وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
تكرار مبتدا در اين عبارت اشاره به امتياز آنان به هر يك از دو صفت هدايت و فلاح به طور مجزّا و مستقل ، دارد ، و او عطف اشاره به آن دارد