به دست شما آمده است و گاهى به امر شيطان و از راههائى كه شما را از آن نهى كردهايم ، گاهى نيز آن مال با شركت شيطان به دست آمده است ، همچنين است علوم و قوا و حالات و نيّات و خيالاتى كه در عالم انسانى زاده مىشود كه در ملك مؤمن جز آنچه كه خدا روزى او كرده ؛ يافت نمىشود ؛ زيرا اگر شيطان بخواهد در تحصيل مال او ، مداخله كند به ياد خدا افتاده پرهيزگارى پيشه مىكند بنا بر اين جز آنچه را كه ما به او روزى دادهايم انفاق نمىكند . از همين جهت است خداى تعالى از گفتن «
يُؤْتُونَ الزَّكاةَ
» عدول كرد و فرمود : «
وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ
» . و گويا تو از آنچه كه ما گفتيم تعميم آنچه را كه خدا به آنها روزى كرده و تعميم انفاق را با زيركى درك كردى ، زيرا كه انفاق اختيارى انسان نه تنها از اوّل بلوغ او بلكه از اوّل زمان تشخيص و تمرين تا آخر مقام رهايى كامل و خروج از تعيّنات ، ادامه دارد .
از حضرت صادق ( ع ) روايت شده است كه معنى انفاق اين است كه از آنچه ما به آنها آموختيم گسترش مىدهند و در نشر آن كوشا هستند .
اين بيان يكى از وجوه چيزهايى است كه خدا روزى كرده است و يكى از وجوه انفاق بر حسب اقتضاى مقام مىباشد .
و داخل شدن كلمهء « من » تبعيضى به خاطر نشان دادن تعادل و ميانه روى در انفاق اموال است . و اينكه سزاوار نيست همهء مال انفاق شود ؛ چنانچه خوددارى از انفاق و تنگ گرفتن هم سزاوار نيست .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 4 ]
وَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ وَ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ ( 4 )
ترجمه :
و آنان كه به آنچه بر تو فرستاده شده ؛ گرويدند و آنها كه به آنچه بر تو و پيش از تو فروفرستادهشده ؛ ايمان آورده ؛ به آخرت يقين دارند .