روزى هر موجودى هم بخشيدن آن چيزى است كه بقاء وجود بدان وابسته است .
رحمت رحيميّة : عبارتست از افاضهء كمالات اختيارى مورد پسند بر جن و انس كه داراى اختيار باشند .
و به همين جهت در اخبار آمده است كه : رحيم اسم عام است ، براى صفت خاص .
و نيز از ائمه ( ع ) آمده است كه : « دربسم اللّه » باء ، به بهاء « روشنائى » خدا و سين به سنا و بزرگوارى خدا و ، ميم ، به مجد ، و عظمت پروردگار اشاره دارد .
در روايتى ، ميم به ملك خدا اشاره دارد و لفظ « اللّه » يعنى او خدا و إله هر چيز است و رحمان يعنى مهربان است بر جميع آفريدگان و « رحيم » به مؤمنان اختصاص دارد .
آنچه در خبر آمده است كه خدا ، به بندگان مؤمنش از آن جهت رحيم است كه طاعاتش را بر آنها سبك مىگيرد و به بندگان كافرش از آن جهت رحيم است كه در دعوت آنها به موافقت فرمان خود مدارا مىكند ؛ بايد گفت كه تعلّق رحمت رحيمى به كافران از جهت بقاء فطرت آنها است كه مقتضى فعليّت مورد پسند اختيارى است .
و لازمهء فعليّت به كردارهاى پسنديده ، رفق و مدارا در دنيا و اندرز دادن براى امور اخروى است .
هامش
خاصّ و نسبت معيّنه است ، اعيان ثابته نامند ، اعم از اينكه در مقام تعيّن كلّى باشد يا جزئى ، و حكما كليّات را ماهيات ، و حقايق و جزئيات را هويّات نامند پس ماهيات عبارتند از : صور كليّه اسماء كه متعيّن در حضرات علميّهاند بر حسب تعيّن اوّل ، و بواسطهء فيض اقدس اعيان ثابته و استعدادات اصلى آنها در علم حاصل مىشود و بواسطهء فيض مقدس آن اعيان در خارج تحصّل يابند . . .