مغاير با اسماء مورد توجه قرار مىدهد ؛ در حقيقت هم اسم و هم مسمّى را مىپرستند و او مشرك مىباشد .
دستهء اوّل كه به موجودات از جهت اينكه ، اسماء حقّ مىباشند مىنگرند و از توجّه به خود اسماء غفلت دارند ؛ آنها مجذوبند ؛ چيزى بر آنها نوشته نمىشود و داراى حكمى در كثرات نيستند و تكليف از آنها برداشته شده است ( البتّه در حال جذب كه استشعارى ندارند ) .
كسى كه به اسماء توجّه داشته باشد و موجودات را از جهت اينكه اسمهاى او هستند بنگرد ؛ و به اين نظر آگاه باشد ، او كامل و جامع هر دو طرف اسم و مسمّى است .
چنين شخص كاملى ، يا آگاهيش بر اسم غالب بر آگاهى او بر مسمّى است يا آگاهى او بر مسمّى غالب است . يا آگاهى او در هر دو به يك اندازه است .
آن كه در حالت اوّل قرار دارد ، در نشئه و مقام موسوى واقع شده است .
آن كه در حالت دوّم مىباشد ؛ در مرحلهء عيسوى است و آن كه در مرتبهء سوم باشد ؛ حقوق كثرتها و وحدت را رعايت مىكند ، به طورى كه چيزى را از حقوق دو طرف فرونمىگذارد .
چنين شخصى در واقع در مرحلهء محمّدى است كه جامع بين كثرت و وحدت مىباشد ؛ به طورى كه هيچ چيز از حقوق آنها را كم نمىكند .
خداى تعالى در قرآن مجيد به اين سه مرحلهء اشاره كرده ؛ مىفرمايد :
مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ تَراهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً
. . .
ذلِكَ مَثَلُهُمْ