صداى خوش است .
از آن حضرت ( ع ) روايت شده است كه گفت : هر كه قرآن را بخواند و نسبت به آن خضوع و فروتنى نداشته باشد و دلش براى آن نرم نگردد و اندوه و ترس در باطنش پيدا نشود ، عظمت شأن حقّ تعالى را خوار داشته در زيانى آشكار به سر مىبرد .
پس خوانندهء قرآن به سه چيز احتياج دارد .
دل خاشع ، بدن آسوده و جايگاه خلوت .
پس هنگامى كه نسبت به خدا ، دلش خاشع شد ، شيطان از او مىگريزد . اگر روان خويش را از اسباب و وسايل جدا ساخت قلب او براى خواندن قرآن مجرّد مىشود و هيچ چيز عارض دل او نمىگردد و او را از روشنائى قرآن كه بايد دل او را روشن كند و از فوائد آن نيز محروم نمىگرداند ؛ هرگاه مجلس خلوت براى خود انتخاب كرد و از مردم كناره جوئى نمود پس از آنكه به دو خصلت اوّل متّصف گشت ؛ روح او با خدا انس مىگيرد و سرّ او به خدا پيوند مىيابد و شيرينى سخن گفتن خداى تعالى را با بندگان صالح خويش در مىيابد و به لطفى كه خداوند با آنان دارد ( كه او را به عنايت و اشارت كلام خود اختصاص داده ) پى مىبرد و كرامات آن را مىپذيرد و اشارت بديع و تازه آن را درك مىكند ؛ پس چون پيالهاى از اين آبشخور نوشد آن حال را بر حالتهاى ديگر و آن وقت را بر وقتهاى ديگر ترجيح داده ؛ اختيار مىدهد ، بلكه بر هر طاعت و عبادتى نيز ترجيح مىدهد . زيرا كه در آن حال بدون واسطه با پروردگار مناجات مىكند .
پس بنگر چگونه كتاب خدايت ، و منشور ولايتت را مىخوانى و چگونه بايد و نبايدهاى او را ، پاسخ مىگويى و چگونه از حدود الهى فرمانبردارى مىكنى ، كه آن كتاب عزيز است كه هيچ باطلى نه از پيش و
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 150
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص١٥٠