فصل ششم
در آداب و چگونگى خواندن قرآن و مراتب خوانندگان آن هر سخن ظهور و نمودى را براى سخنگو به همراه دارد ؛ و حالت و مرتبهاى را كه گوينده ، در وقت سخن گفتن دارا مىباشد ؛ آشكارا مىسازد .
مگر نمىبينى كه انسان در موقع خشم ، هر چه بكوشد تا خشم خويش را پنهان سازد ؛ به ناچار خشم او در سخنش نمودار مىشود ؟
و نيز سخن هر گويندهاى ، مناسب مقام خود اوست - نه مقام شنونده ، ازاينرو ، براى بشر ممكن نيست از جهت بشريّت خود سخن فرشتگان را از جهت بشريّت خود بشنود و اگر بشنود هلاك شده يا ديوانه مىگردد ؛ يا حالت غش و بيهوشى بر وى عارض شده يا به صورتى ديگر زيان مىبيند . و اينكه كلام خداى تعالى اگر در مقام اطلاقش ( بدون تنزل ، و فرود آمدن در مراتب پايينتر كه قابل درك بشر باشد ) ظاهر شود ، هيچ چيزى از آفريدهها در برابرش نمىماند و همه در كلام او فانى مىشوند ؛ ليكن خداى تعالى به خاطر نهايت رحمت و كمال مهربانى كه نسبت به آفريدههايش دارد ؛ اسماء و صفات و كلام خود را از مقام اطلاق تنزّل داده ؛ آن را با پوشش تعيّنات امكانى مىپوشاند ؛ در نتيجه در مقام ارواح عاليه موافق با آنها و در مقام ارواح مضاف موافق و همراه با آنها ، و در مقام اشباح عالى نورى و اشباح پائين ظلمانى مطابق با