قرآن را جز پاكيزگان لمس نمىكنند به صورت جمله خبرى جهت اشعار به اين است كه لمس كردن نقوش و حروف قرآن جز به پاكيزگى ظاهر از خبث و حدث شايسته نيست .
و اينكه تماس با باطن و مقصود قرآن و اتّصال به لطائف و حقايق آن و بهرهيابى از علوم و بركات آن ممكن نيست جز با طهارت باطن ، از پستىهاى اخلاقى و ناپاكىها و شك و ترديد و وسواس و نيز بايد خود را از علوم عادى و افكار عاميانهء تقليدى كه از مردم گرفته شده است پاكيزه نگه دارد و قول خداى تعالى :
إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذا يُتْلى عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً وَ يَقُولُونَ سُبْحانَ رَبِّنا إِنْ كانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولًا ، وَ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ يَبْكُونَ وَ يَزِيدُهُمْ خُشُوعاً
« 1 » ؛ يعنى آن كسانى كه بدانها ، دانش داده شد و قبل از فرو فرستادن قرآن به صحّت آن آگاه بودند ) هرگاه آيهاى از قرآن بر ايشان تلاوت شود به خاك مىافتند ، بر چانهء خويش و به حال سجده قرار مىگيرند و مىگويند : منزّه است پروردگار ما كه وعدهء پروردگار البتّه انجام مىشود و بر رو مىافتند بر چانهها و مىگريند و حالت خشوع آنها افزوده مىگردد .
در مقام مدح است و اشاره به مستحب بودن تواضع و گريستن و خشوع در وقت خواندن قرآن و گوش فرا دادن به آن است .
از حضرت صادق ( ع ) نقل شده است كه فرمود : قرآن با حزن و اندوه نازل شده است ؛ پس با حزن و اندوه آن را بخوانيد .
« ملّا محسن فيض » - قدّس سرّه - در تفسير صافى و در مصباح الشّريعة از حضرت صادق ( ع ) نقل مىكند : كه آن حضرت گفت كه پيغمبر ( ص ) فرمودند : براى هر چيزى زيورى است و زيور قرآن
هامش
( 1 ) الاسراء ، ص 108 و 109 .