خلاصه مطالب گذشته
1 . ماده امر براى معناى طلب و نيز براى معانى ديگر مثل شىء و حادثه و غرض وضع شده و بنابراين از الفاظ مشترك است .
2 . و هرگاه از مادهء امر ، معناى طلب اراده شده باشد ، دلالت بر وجوب نيز مىكند .
3 . صيغه امر تنها براى دلالت بر نسبت طلبى و يا ارسالى وضع شده است و از الفاظ مشترك نيست ، ولى مقصود متكلم از استعمال صيغه يا طلب يا ترجّى يا تهديد يا امور ديگرى است كه همه مربوط به مدلول تصديقى جدى است .
4 . ظاهر از صيغهء امر آن است كه « طلب » مدلول تصديقى جدّى است نه چيز ديگر ؛ زيرا نزديكترين مدلول تصديقى به مدلول تصورى است .
5 . گاه صيغهء امر به انگيزهء اخبار و يا انشاى يك حكم شرعى ديگرى استعمال مىشود . در اين حال مىگويند امر ارشادى است .
6 . اگر فعل مضارع بدون هيچ عنايت خاصى با لام امر غائب استعمال شود ، دلالت بر طلب وجوبى خواهد داشت . اما استعمال فعل مضارع بدون لام در معناى طلب با بذل عنايتى قابل قبول است . اما دلالت آن بر طلب وجوبى محل بحث و گفتگو است .