طوايف ابدالى در جنوب مشهد ( سنگان به دادين خواف ) بودند ، قلعه به دادين مسخّر شد ولى ميان شاه و نادر مجدّدا خلافى ظاهر گشت زيرا كه شاه اصرار داشت كه نادر را باصفهان بفرستد امّا او ميخواست قبلا دشمنان نزديك را از ميان بردارد خاصه ابداليان را كه در هرات بودند . شاه طهماسب بىمقدّمه قوللّر آقاسى خود محمّد على خان را مقام نيابت سلطنت عراق و آذربايجان داد ، چون اين كار با نظر نادر موافق نميآمد شاه را بمشهد روانه كرد ، حملهء بافغانها هم دوچار تعطيل و سركوبى تركمانان صحارى شمال خراسان هم بىنتيجه شد و اگرچه نادر تابلخان داغى ( نزديك كراسنودسك ) پيشرفت برادرش ابراهيم خان در نواحى درون ( مغرب عشقآباد ) شكست يافت .
تصرف ايالات ساحل بحر خزر
باوجوداين حوزهء فتوحات نادر روزبروز در توسعه بود . در استرآباد ، مازندران حكومت محمّد على خان منحل شد و مقدّمهء قشون نادر پس از تسخير آن نواحى در ايالت طهران با افغانها و در گيلان با روسها مواجه گرديد . نادر سفيرى نزد روسها فرستاده تخليه ايالات شمالى را تقاضا كرد « 1 » دولت روس نظر ببدى آب و هوا و كثرت خرج نگاهدارى افواج در ولايات ايران از 30 مارس 1725 تصميم گرفته بود كه تدريجا قواى خود را از ايران خارج كند مشروط به آنكه عثمانيان ايالات مذكور را اشغال نكنند و شاه قشون خود را به آن نواحى بفرستد « 2 » .
تسلط اللهيار خان در هرات
قبل از شروع باقداماتى در سمت غرب بايستى از جانب شرق اطمينان حاصل شود . از قضا ميان افغانهاى هرات خلاف افتاده بود ، جماعتى طرفدار اللهيار خان و
هامش
( 1 ) - سواحل بحر خزر در سمت جنوب دربند باضافه ولايت گيلان در زمان پطركبير ، 1722 بتصرّف روسها درآمد .
( 2 ) - بوتكوف ( جلد اوّل 141 ) عدّهء روسهائى را كه در مدّت 12 سال توقّف در سواحل بحر خزر فوت شدهاند تقريبا 000 ، 130 تا 000 ، 200 به حساب آورده است و ازين عدّه چهل پنجاه هزار نفر جزء افواج نظام بودهاند !