ندارد الا ابطال صلاة آن ديگرى ، چنان است كه به علامة نسبت داده شده ، واگر معلوم نباشد
فعل أو را حمل بر صحت بايد كرد .
سؤال 146 : در سفري كه غرض از آن محض تفرج ، يا ملاقاة أحباء باشد نماز قصر
است ، يا نه ؟
جواب : بلى ، قصر است .
سؤال 147 : شخصي به اعتقاد اين كه رفقاى أو قصد أقامت ده روز كرده اند ، قصد كرد ، بعد
معلوم شد كه آنها قصد نكرده اند آيا نماز تمامى كه كرده صحيح است ، يا نه ؟ وآيا أقامت أو
محقق شده است : يا نه ؟
جواب : مسأله دو صورت دارد :
تارة قصد مىكند ماندن به قدر ماندن رفقا را . وخيال مىكند ده روز مىمانند . در اين
صورت أقامت محقق نشده است .
تارة قصد ده روز مىكند به تخيل اين كه ده روز مىمانند . در اين صورت ، محقق شده است .
حاصل اين كه در اين مسأله وأشباه آن فرق است ما بين عنوان وداعى هر گاه مقصود ، عنوان ده
روز باشد به داعى كذا ، اقامه محقق شده است . واگر مقصود ماندن تا فلان وقت باشد به خيال
اين كه ده روز است محقق نشده است .
سؤال 148 : هر گاه در مكاني بماند سى روز بدون تردد ، مثل آن كه بگويد بعد از نه روز
مىروم ، وبعد از تماميت نه روز عازم شود بر ماندن نه روز ديگر وهم چنين تا سى روز ، نماز
أو بعد از سى روز قصر است ، يا تمام ؟
جواب : بعد از سى روز تمام مىكند . ودر عنوان فقهاء وبعض أخبار اگر چه تردد سى
روز است ، لكن ظاهر اين است مراد عدم قصد اقامه ده روز است ، چنانچه [ چنان كه ] از بعض
أخبار مستفاد مىشود . قال في الجواهر : " والمراد بالتردد في المتن وغيره عدم العزم على
الإقامة ، فيندرج فيه العازم على السفر غدا مثلا فحصل له مانع عن ذلك حتى مضى له
الثلاثون ، كما لا يخفى على من لاحظ النصوص في المقام ، بل والفتاوى مع التأمل التام " 1 .
هامش
1 . جواهر الكلام ج 14 صفحه 321 .