چيزى از آنچه كسب كردهاند بدستشان نيايد ، اينست همان گمراهى دور .
3 - عبد الله بن ابى يعفور گويد : به امام صادق عليه السلام عرضكردم : من كه با مردم آميزش دارم بسيار تعجب ميكنم از مردمى كه از شما پيروى نميكنند و بدنبال فلان و فلان ميروند ولى امين و راستگو و با وفايند ، و مردمى هستند كه بدنبال شمايند ، ولى امانت و وفاء و راستگوئى آنها را ندارند .
امام صادق عليه السلام راست نشست و مانند خشمناكى به من متوجه شد ، سپس فرمود : هر كه خدا را با پيروى از امام ستمگرى كه از جانب خدا نيست ديندارى كند ، دين ندارد و سرزنش نيست بر كسى كه با پيروى از امام عادل از جانب خدا ديندارى كند ، عرضكردم : آنها دين ندارند و بر اينها سرزنشى نيست ؟ ! ! فرمود : آرى آنها دين ندارند و بر اينها سرزنشى نيست ، سپس فرمود : مگر قول خداى عز و جل را نمىشنوى ؟ « خدا كارساز كسانيست كه ايمان آوردهاند و از ظلمات بنورشان ميبرد - 257 سوره 2 - » يعنى از ظلمات گناهان بنور توبه و آمرزششان ميبرد ، بواسطه پيرويشان از هر امام عادلى كه از جانب خداست . و باز فرموده است : « و كسانى كه كافر شدهاند كار سازشان طغيانگران سركشند كه از نور بظلمتشان مىبرند » مقصود از اين آيه اينست كه آنها نور اسلام داشتند ، ولى چون از هر امام ستمگرى كه از جانب خدا نبود پيروى كردند ، بواسطه پيروى او از نور اسلام بظلمات كفر گرائيدند ، سپس خدا براى ايشان همراه بودن با كفار را در دوزخ واجب ساخت « آنها دوزخيانند و در آن جاودان باشند » .
شرح - در آيه شريفه نور را بلفظ مفرد و ظلمات را بلفظ جمع ذكر فرمود ، براى اينكه نور كه دين اسلام و راه حق و صوابست يكى است و انحراف كه موجب اختلاف و تعدد است در آن راه ندارد ولى
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 205
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٠٥