رد كرده و خبر داده كه در باره خدا دروغ گفتهاند و اين عملشان را فاحشه ( كار زشت ) ناميده است .
10 - محمد بن منصور گويد : از عبد صالح ( حضرت موسى بن جعفر عليه السلام ) در باره قول خداى عز و جل « بگو پروردگار من همه كارهاى زشت را ، آنچه عيانست و آنچه نهانست حرام كرده - 31 سوره 7 - » پرسيدم ، فرمود : براى قرآن ظاهرى است و باطنى ، همه آنچه را خدا در قرآن حرام كرده ظاهر قرآنست و باطن آن پيشوايان جورند و همه آنچه را خداى تعالى در قرآن حلال فرموده ظاهر قرآنست و باطن آن پيشوايان حق ( ائمه معصومين عليهم السلام ) هستند .
شرح - قرآن كريم در آيات مباركاتش بايمان و اسلام و يقين و تقوى و نماز و زكات و حج و روزه و ساير طاعات و عبادات فرمان ميدهد و اين امور از نظر ظاهر كالبد و پيكرهائى هستند كه هر يك از لحاظ اجرا شرايط و اجزاء مخصوصى دارند ، ولى از نظر اينكه اين امور در وجود ائمه عليهم السلام مجسم و ممثل گشته و ايشان آينه تمام نماى همين طاعات و عبادات ميباشند ، زيرا ايشان به اين امور امر ميكنند و آموزگار آن ميباشند و خود بطور كامل آنها را انجام ميدهند ، بدين جهت تمام اوامر قرآن با آنها متحد شده و ايشان روح و باطن اوامر قرآن گشتهاند و بوجود آنها تأويل مىشود ، لذا آيه شريفه * ( إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَالْمُنْكَرِ ) * بوجود امير المؤمنين عليه السلام تأويل شده است يعنى ظاهر نماز همين ركعات مخصوصى است كه هر مسلمان بايد در اوقات معين انجام دهد ، و باطن و حقيقت و روح و معنى نماز مطابق بيانى كه ذكر شد امير المؤمنين عليه السلام است همچنين كفر و نفاق و شرك و زنا و قتل و شرب خمر و امثال آن اموريست كه قرآن از آنها نهى و جلوگيرى فرموده و آن ظاهر قرآنست ، ولى باطن و واقعش پيشوايان جور و ستم و مدعيان بناحق امامتند كه مجسمه اين امور و واداركننده مردم را به آنها ميباشند .
11
- جابر گويد : از امام باقر عليه السلام راجع بقول خداى عز و جل « بعضى از مردم سواى خدا همتاها ( مانند بت و گاو و ساير معبودهاى باطل ) گيرند و آنها را چون خدا دوست دارند - 164 سوره 2 - » پرسيدم ، فرمود : ايشان به خدا اولياء فلان و فلانند كه آنها را پيشواى خود گرفتند ، نه آن امامى را كه
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 202
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٠٢