سلجوقيان و عباسيان تنها به ذكر نام خويش در خطبه مكه بسنده نكردند . در ذى قعده سال 469 / 1076 مقتداى عباسى ، ابوطالب زينبى را به همراه امير ختلغ كه امير كوفه بود ، همراه با خلعتها و اموال فراوان به نزد شريف مكه فرستاد تا از او براى خليفه و سلطان ملكشاه بيعت بگيرد و اين كار صورت گرفت . « 1 » اما درست زمانى كه سلاجقه و عباسيان موفق شدند تا نفوذ خود را در مكه بگسترانند ، نامشان در سال 469 / 1076 از خطبه مدينه افتاد ، زيرا فاطميان توانستند بار ديگر نفوذ خويش را در آنجا استوار سازند و به رقابت با سلجوقيان و عباسيان بپردازند . اين امر ، نتيجهء رفتار ناشايست حسين بن مُهنا ، حاكم مدينه بود ، كه به نام سلاجقه و عباسيان خطبه مىخواند . وى با مردم مدينه بدرفتارى و سختگيرى مىكرد و از آنان كه مالياتهاى سنگين مىگرفت و هر كس نمى پرداخت بر او سخت مىگرفت . وى به تقليد از حاكم مكه ار اخذ ماليات از كاروانهاى تجارى ، از كسانى كه براى زيارت قبر پيامبر صلى الله عليه و آله به مدينه مىآمدند ، مبالغى مىگرفت . اين مسأله سبب شد تا مردم مدينه از وى روى گردان شده ، تلاش براى عزل وى را آغاز كنند . آنان براى اين كار ، از يك امير علوى به نام محيط علوى كه رقيب وى بود ، درخواست كمك نمودند . وى جمعى از قبايل عرب را گرد آورد تا وى را در حاكم غلبه بر مدينه يارى دهند . در صفر سال 469 / 1076 محيط علوى وارد مدينه شد و امير حسين بن مهنا به خراسان گريخت و نزد سلطان ملكشاه و وزيرش
هامش
( 1 ) . ابن جوزى ، منتظم ، ج 8 ، ص 307 ؛ سبط بن جوزى ، مرآة ، ص 191 ؛ ابن كثير ، البدايه ، ج 12 ، ص 116 ؛ ابن خلدون ، العبر ، ج 4 ، ص 103 ؛ ابن فهد ، اتحاف ، ج 2 ، ص 479 ؛ الجزيرى ، الدرر ، ج 1 ، ص 552