( 1398 ) الْتَصْوِيح
: خشك كردن .
( 1399 ) الْمُسْتَثارِ العِلْمِ
: محل فوران و ثوران علم
.
خطبهء 106 ص 105 ف
( 1400 ) عَلِقَهُ
: بدان چنگ زد ، به آن دل بست .
( 1401 ) الْجُنَّة
: سپر ، حفاظ .
( 1402 ) ابْلَجُ الْمَنَاهِج
: روشنترين و واضحترين راهها .
( 1403 ) الْوَلَائِج
: جمع « وليجة » ، مذاهب ، اعتقادات قلبى .
( 1404 ) مُشْرَفُ
: جاى بلند ، « مشرف المنار » يعنى منار اسلام در مكان بلند و مرتفعى قرار گرفته كه بر هر چيزى اشراف دارد .
( 1405 ) الْجَوَادّ
: جمع « جادّة » ، راههاى روشن .
( 1406 ) كَرِيمُ المِضْمَار
: پيشتاز ميدان مسابقه .
( 1407 ) الْحَلْبَة
: گروه اسبان مسابقه .
( 1408 ) السُّبْقَة
: جايزه مسابقه .
( 1409 ) اوْرى
: بر افروخت .
( 1410 ) الْقَبَس
: شعلهاى كه از قسمت عمده .
و بر افروخته آتش گرفته مىشود .
( 1410 ) الْقَابِس
: گيرندهء آتش .
( 1411 ) الْحَابِس
: كسى كه به جهت حيرت و ندانستن راه مركب خود را متوقف مىسازد .
( 1411 ) انَارَ عَلَماً
: آتش در نقطهء بلندى بر افروخت تا گمشدگان ، راه را باز يابند .
( 1412 ) بَعِيثُكَ
: فرستادهء تو .
( 1413 ) الْمَقْسَم
: نصيب ، حظ ، بهره .
( 1414 ) النُّزُل
: آنچه جهت پذيرايى از ميهمان ، آماده مىشود .
( 1415 ) السَّنَاء
: رفعت ، بلندى مقام .
( 1416 ) خَزَايَا
: جمع « خزيان » ، شرمساران .
( 1417 ) نَاكِبِين
: منحرفان از مسير حق .
( 1418 ) نَاكِثِينِ
: پيمان شكنان
.
( 1531 ) خطبهء 107 ص 106 ف
( 1419 ) الطَغَام
: فرومايگان ، پست ، اوباش .
( 1420 ) لَهَامِيم
: جمع « لهميم » ، اسبان خوب و پيشتاز ، مردان خوب و پيشگام .
( 1421 ) الْيَآفِيخ
: جمع « يافوخ » ، سران ، در اصل به قسمتى از روى سر كه در كودكى نرم است ، گفته مىشود .
( 1422 ) الْوَحَاوِح
: جمع « وحوحة » ، نالههاى درد آلود و در اينجا مقصود آتش خشم است .