سفيه و بيهودهگو هستند .
( 1378 ) يَبْتَلِيَكُمْ
: شما را امتحان مىكند تا كاذب از صادق متمايز شود
.
خطبهء 104 ص 103 ف
( 1389 ) الْحَسِير
: خسته ، درمانده .
( 1380 ) الْكَسِير
: شكسته ، مقصود كسى است كه پايههاى اعتقاديش سست و لرزان است و در حركت با مؤمنين از خود ضعف نشان مىدهد .
( 1381 ) اسْتَدَارَتْ رَحَاهُمْ
: آسياب آنها به گردش افتاد ، كنايه از فراوانى ارزاق است .
( 1382 ) الْقَنَاة
: نيزه .
( 1382 ) اسْتَقَامَتْ قَنَاتُهُم
: نيزهء آنها راست گرديد ، كنايه از توانمندى و سامان يافتگى اوضاع آنهاست .
( 1383 ) لأَبْقَرَنَّ الْبَاطِلَ
: باطل را خواهم شكافت ، « البَقر » شكافتن
.
خطبهء 105 ص 104 ف
( 1384 ) الشِّيمَة
: خلق ، خوى .
( 1385 ) الدِّيمَة
: باران ملايم و بدون رعد و برق .
( 1385 ) المُسْتَمْطِرِين
: خواستاران باران .
( 1386 ) الاخْلَاف
: جمع « خلف » ، سر پستان شتر .
( 1387 ) الْخِطَام
: طنابى است مانند افسار كه در بينى شتر مىكنند .
( 1388 ) الوَضِين
: تنگ شتر كه از چرم يا مو تهيه مىشود و بمنزله بند زين است .
( 1389 ) السِّدْر
: درخت سدر .
( 1389 ) الْمَخْضُود
: بدون خار .
( 1390 ) شَاغِرَة
: خالى .
( 1391 ) امْتَاحُوا
: ( از چشمه زلالى كه از آلودگيها عاريست ) آب برداريد .
( 1392 ) رُوِّقَتْ
: پاك و صاف شد .
( 1393 ) شَفَا
: كناره ، لبه .
( 1393 ) جُرُف
: قسمتهايى از كنارهء رود كه سيلاب آن را برده است .
( 1393 ) هَارٍ
: مشرف به انهدام .
( 1393 ) شَفَا جُرُفٍ هَارٍ
: كنارههاى دريا كه بواسطه تلاطم آب زيرش خالى شده و هر لحظه ممكن است فرو بريزد .
( 1394 ) الرَّدَى
: هلاكت .
( 1395 ) لَا يُشْكِى
: شكايت را نمىپذيرد .
( 1396 ) الشَجْو
: حاجت ، نياز .
( 1397 ) السَّهْمَان
: جمع « سهم » ، نصيبها ، بهرهها .
( 1397 ) اصْدَار
: باز گردانيدن .