( 1332 ) شِقَاقِى
: مخالفت با من .
( 1333 ) لَا يَسْتَهْوِيَنَّكُمْ
: شما را حيران و سرگردان نسازد .
( 1334 ) لَا تَتَرَامُوا بِالابْصَارِ
: ( به عنوان تمسخر ) با اشاره و كنايه به يكديگر نگاه نكنيد .
( 1335 ) فَلَقَ الْحَبَّةَ
: دانه را شكافت .
( 1336 ) بَرَا النَّسَمَةَ
: جان را آفريد .
( 1337 ) ضِلِّيل
: صيغه مبالغه است ، بسيار گمراه .
( 1338 ) نَعَقَ
: بانگ زد ، « النَّعِيق » ، صدايى كه چوپان با آن گوسفندان را مىراند .
( 1339 ) فَحَصَ بِرَايَاتِهِ
: پرچمهايش را نصب كرد ، « فحص القطاة التّراب » : مرغ سنگخواره حفرهاى را براى خوابيدن يا تخم گذارى ايجاد كرد .
( 1340 ) كُوفَان
: كوفه .
( 1341 ) فَغَرَ فَاغِرَتُهُ
: دهانش را باز كرد .
( 1342 ) الشَكِيمَة
: دهنه ، ميله آهنى كه به افسار متصل است و در دهان حيوان قرار دارد ، از اين آهن حيوان قرار دارد ، از اين آهن به لحاظ استحكامى كه دارد به سختيها و دشواريها تعبير مىشود .
( 1343 ) كُلُوحُهَا
: روزهاى عبوس و سخت .
( 1344 ) كُدُوح
: جمع « كدح » ، اثر زخمها و جراحات ، خراش .
( 1345 ) يَنْعِهِ
: هنگام رسيدن و نضج گرفتنش .
( 1346 ) الشَقَاشِق
: جمع « شِقشِقَة » ، چيزى است شبيه ريه در گلوى شتر ، كه به هنگام هيجان از دهان خارج مىكند .
( 1346 ) هَدَرَ
: صدا كرد ، صداى شتر در هنگام اخراج شقشقه را « هدير » مىگويند .
( 1347 ) بَوَارِقُهُ
: شمشيرها و نيزههايش .
( 1348 ) الْقَاصِف
: صداى شديد رعد و طوفان و غيره .
( 1349 ) العَاصِف
: طوفان ، باد شديد ، مراد آشفتگيها و ناآراميهاى ناشى از فتنههاست .
( 1350 ) تَلْتَفّ القُرُونُ بِالقُرُونِ
: گروهى با گروهى ديگر شاخ در شاخ هم مىپيچند ، كنايه از رويارويى بين حق و باطل است .
( 1351 ) يُحْصَدُ الْقَائِمُ
: آنچه ( از خير و نيكى ) باقى مانده درو مىشود .
( 1352 ) يُحْطَمُ الْمَحْصُودُ
: آنچه درو شده است پايمال و خرد مىشود .