( 1445 ) الرَّبَّانِى
: خداشناس .
( 1446 ) هَتَفَ بِكُمْ
: بر شما فرياد زد .
( 1447 ) الرَّائِد
: كسى كه در پيشاپيش كاروان جهت شناسايى راهها و محلهاى مناسب حركت مىكند .
( 1448 ) قَرْفُ الصَّمْغَة
: كندن پوست درخت براى گرفتن صمغ .
( 1449 ) الْفَنِيق
: شتر نر .
( 1450 ) كُظُوم
: خوددارى .
( 1451 ) كَانَ الْوَلَدُ غَيْظاً
: فرزند ( بر پدر خود ) خشمگين شد .
( 1452 ) الْقَيْظ
: گرماى شديد ، منظور عدم فائده بارانست .
( 1453 ) تَغِيضُ
: فرو مىرود ، « غاضَ الماء » :
آب در زمين فرو رفت
.
خطبهء 109 ص 108 ف
( 1454 ) لَا يُفْلِتُكَ
: از حيطهء قدرتت بيرون نمىرود .
( 1455 ) الْمَهِين
: حقير ، ناچيز ، مقصود نطفه است .
( 1456 ) الْمَنُون
: دهر ، روزگار .
( 1456 ) رَيْبُ المَنُونِ
: حوادث و سختيهاى روزگار .
( 1457 ) زَرَوْا عَلَى انْفُسِهِمْ
: بر خويشتن عيب گرفتند ، خود را سرزنش و ملامت كردند .
( 1458 ) حُسْنِ بَلَائِك
: نعمتهايت ، گاهى بلا نعمت است و گاهى نقمت ، چنانچه نعمت باشد با كلمه « حسن » آورده مىشود . بنابر اين منظور از « حسن بلائك » در اينجا نعمتهاى خداوند است .
( 1459 ) المَاْدُبَة
: غذايى كه براى مهمانى يا عروسى تهيه مىكنند ، مقصود در اينجا نعمتهاى بهشت است .
( 1460 ) اعْشَى
: كور كرد .
( 1461 ) عَلَى الْغِرَّة
: ناگهانى ، غفلة ، غافلگيرانه .
( 1462 ) وُلُوجِ
: نفوذ ، دخول .
( 1463 ) اغْمَضَ
: چشمها را بست و بين حلال و حرام تفاوتى قائل نشد .
( 1464 ) تَبِعَات
: پيامدها ، يعنى آنچه كه مردم از حقوق ضايع شده خود درخواست مىكنند و آنچه را كه خدا از ناديده گرفتن حدود شرعى مورد سؤال قرار مىدهد .
( 1465 ) الْمَهْنَأ
: ثروت بدون مشقت .
( 1466 ) الْعِبء
: بار ، سنگينى .