اسَفّ السَّحَابُ
: ابر از نزديك زمين عبور كرد .
( 1175 ) هَيْدَب
: ابرى كه از نزديك به زمين مىبارد .
( 1176 ) تَمْرِيهِ
: پستانش را مىفشارد تا شير بدوشد .
( 1177 ) الدِرَر
: جمع « دِرّة » شيرها .
( 1178 ) الاهَاضِيبْ
: جمع « اهضاب » ، بارانها .
( 1179 ) شَآبِيب
: جمع « شؤْبُوب » ، بارانهاى شديد .
( 1180 ) البَرْك
: سينه ، آن قسمت از سينه شتر كه به هنگام خفتن بر زمين قرار مىگيرد .
( 1180 ) بَوَانَين
: تثنيه « بوان » ، دو عمود خيمه .
( 1181 ) بَعَاع
: آب موجود در ابر ، القى
( 1181 ) السَحَابُ بَعَاعَهُ
: ابر هر چه آب داشت ريخت .
( 1182 ) العبْءُ
: بار .
( 1183 ) هَوَامِدُ الارْضِ
: زمينهاى خشك و بدون گياه .
( 1184 ) زُعْر
: جمع « ازعر » ، زمينهاى كم گياه .
( 1185 ) تَبْهَجُ
: شاد مىشود .
( 1186 ) تَزْدَهِى
: فخر و خودنمايى مىكند .
( 1187 ) رَيْط
: جمع « ريطة » ، لباسهاى نازك و نرم .
( 1188 ) ازَاهير
: جمع « ازهَار » ، كه آن نيز جمع « زهرة » ، است ، گلها و گياهها .
( 1189 ) سُمِّطَ
: ( دانههاى گردن بند و غيره ) به رشته در آمد .
( 1190 ) الانْوَار
: جمع « نور » ، شكوفهها .
( 1191 ) البَلَاغ
: قوت ، خوراك .
( 1192 ) جِبِلّته
: خلقتش .
( 1193 ) المَقْطَع
: انتها و پايان .
( 1194 ) عَقَابِيل
: جمع « عقبولة » ، سختيها ، شدائد ، در اصل به معناى تب خال است .
( 1194 ) الفَاقَة
: فقر .
( 1195 ) الفُرَج
: جمع فرجة ، رهائى از غمها .
( 1196 ) اتْرَاح
: جمع « ترح » ، غصه و اندوه .
( 1197 ) اسْبَابِها
: موجباتش .
( 1198 ) خَالِجاً
: كشنده .
( 1198 ) اشْطَان
: جمع « شطن » ، طنابهاى بلند ، كنايه از عمرهاى طولانى است .
( 1199 ) المَرَائِر
: جمع « مريرة » ، طنابهاى محكم بافته شده .
( 1199 ) الاقْرَان
: جمع « قرن » ، طنابى كه دو شتر را بهم مىبندد .
( 1200 ) التَّخَافُت
: مكالمه سرى .