آنچه از دامنه كوهها مىلغزد و فرو مىريزد گفته مىشود در اينجا مقصود لغزش در تصميمهاست .
( 1124 ) الوَنَى
: سستى ، كاهلى .
( 1125 ) الاهَاب
: پوست حيوان .
( 1126 ) حَافِدٌ
: شتاب كننده .
( 1127 ) كَبَسَ
: پر كرد .
( 1128 ) المَوْر
: حركت شديد .
( 1129 ) المُسْتَفْحِلَة
: خروشان و پر هيجان .
( 1130 ) زَاخِرَة
: پر ، مملو .
( 1131 ) اوَاذىّ
: جمع « آذِى » ، قسمتهاى بالاى موج ، امواج دريا .
( 1132 ) تَصْطَفِقُ
: اصطَفَقَتِ الاشجَارُ : بواسطه باد درختها تكان خوردند .
( 1132 ) الاثْبَاج
: جمع « ثبج » ، از پشت گردن تا كمر ، از اين لغت براى امواجى كه بر پشت يكديگر سوار ميشوند ، استفاده شده است .
( 1133 ) الكَلْكَل
: در اصل به سينه مىگويند ولى در اينجا اشاره است به آن بخش از زمين كه با امواج دريا برخورد مىكند .
( 1134 ) مُسْتَخْذِياً
: شكسته ، سست .
( 1135 ) تَمَعَّكَتْ
: ماليد .
( 1136 ) اصْطِخَاب
: بلند كردن صدا .
( 1137 ) سَاجِياً
: ساكن ، آرام .
( 1138 ) الحَكمَة
: دهنه اسب ، ميلهء آهنى كه به افسار متصل است و در دهان اسب قرار مىدهند .
( 1139 ) مَدْحُوَّة
: مبسوط ، گسترده .
( 1140 ) البَاوُ
: تكبر ، فخر .
( 1141 ) الغُلَواء
: نشاط و شادابى جوانى ، غلو كردن ، از حد تجاوز كردن .
( 1142 ) كَعَمَ
: « كَعَم البَعِيرَ » : يعنى دهان شتر را بست تا چيزى نخورد يا گاز نگيرد .
( 1143 ) الكِظّة
: حالتى كه بعد از پرخورى زياد به انسان دست مىدهد ، و در اينجا مقصود حالت خروشندگى و طغيان درياست .
( 1144 ) نَزَقَاتِه
: جمع « نَزَقَ » ، سبك سريهايش .
( 1145 ) لَبَدَ
: ايستاد و ساكن شد .
( 1146 ) الزِيفَان
: با تكبر راه رفتن ، خراميدن .
( 1147 ) اكْنافِهَا
: اطراف و نواحى آن .
( 1148 ) البُذّخ
: جمع « باذخ » و الشمّخ جمع « شامخ » ، بلند و مرتفع .