( 1222 ) مَسَارِب الاصْلَاب
: مجارى نطفه .
( 1223 ) تَسْفِى
: حمل مىكند ، مىپراكند .
( 1224 ) الاعَاصِير
: جمع « اعصار » ، گرد باد ، بادى كه ابرها را حركت مىدهد .
( 1225 ) تَعْفُو
: محو مىكند .
( 1226 ) الْكُثْبَان
: جمع « كثيب » ، تلها ، تپهها .
( 1227 ) الذُرَا
: جمع « ذروة » ، بالا هر چيزى .
( 1228 ) الشَنَاخِيب
: جمع « شنخوب » ، قله كوهها .
( 1229 ) الدَّيَاجِير
: جمع « ديجور » ، تاريكىها ، ظلمتها .
( 1230 ) اوْعَبَتْهُ
: آن را جمع كرد .
( 1231 ) خَضَنَتْ عَلَيْهِ
: آن را پرورش داد .
( 1232 ) سُدْفَة
: ظلمت ، تاريكى .
( 1233 ) ذَرَّ
: طلوع كرد .
( 1234 ) اعْتَقَبَت
: پى در پى و پشت سر هم آمد .
( 1235 ) اطْبَاقُ الدَّيَاجِير
: پردههاى تاريكىها .
( 1236 ) سُبُحَاتُ النُّور
: پرتوها و شعاعهاى نور .
( 1237 ) هَمَاهِم
: همهمهها ، در اينجا مقصود ناله و صداى اندوه بارى است كه از سينه بر مىآيد .
( 1238 ) قَرَارَة نُطْفَة
: قرارگاه نطفه .
( 1239 ) نُقَاعَة الدَم
: مراكز خون در بدن .
( 1240 ) العَارِضَة
: مانع .
( 1241 ) اعْتَوَرَتْهُ
: به نوبت آن را گرفت ، دست بدست داد ، يعنى ذات خداوندى دستخوش ملالت و سستى نمىشود .
( 1242 ) مَثُوبَةٌ
: ثواب و پاداش .
( 1243 ) الْخَلّة
: فقر .
( 1244 ) مَنُّكَ
: احسان تو
.
خطبهء 92 ص 91 ف
( 1245 ) لَا تَثْبُتُ عَلَيْهِ الْعُقُولُ
: عقلها طاقت تحمل آن را ندارند .
( 1246 ) اغَامَت
: با ابر پوشيده شد .
( 1247 ) المَحَجَّة
: راه مستقيم و راست .
( 1248 ) تَنَكّرَتْ
: تغيير كرد
.
خطبهء 93 ص 92 ف
( 1249 ) فَقَاتُ
: كندم ، بيرون آوردم ، اشاره به غلبه بر آنهاست .
( 1250 ) الْغَيْهَب
: تاريكى .
( 1250 ) مَاجَ
: موج زد ، مقصود گستردگى و شمول فتنه است .
( 1251 ) كَلَبُهَا
: الكلب ، مرض هارى كه اغلب ، سگها به آن دچار ميشوند ، اين بيمارى در صورت عدم معالجه