( 1019 ) الاوْهَامُ
: افكار ، انديشهها .
( 1020 ) مُنْقَطَع
: نهايت ، منتها ، آخر .
( 1021 ) الْمُبَرَّأ
: پاك ، منزه .
( 1022 ) تَوَلّهَتِ الْقُلُوبُ الَيْهِ
: دلها حيران و شيفته او شد .
( 1023 ) غَمَضَتْ
: پنهان شد .
( 1023 ) مَدَاخِلُ الْعُقُولِ
: راههاى انديشهها .
( 1024 ) رَدَعَهَا
: آن را رد كرد .
( 1025 ) الْمَهَاوِى
: مهلكهها .
( 1026 ) السُّدَف
: تاريكىها .
( 1027 ) جُبِهَتْ
: به پيشانى او زده شد ، مقصود اين است كه مأيوس و نا اميد بازگشت .
( 1028 ) الْجَوْر
: از راه منحرف شدن .
( 1028 ) الاعْتِسَاف
: بيراهه رفتن ، از راه منحرف شدن .
( 1029 ) الرِّويَّات
: جمع « رويّة » ، افكار .
( 1030 ) ابْتَدَعَ الْخَلْقَ
: پديدهها را از عدم محض بدون سابقه قبلى ، آفريد .
( 1031 ) امْتَثَلَهُ
: آن را سر مشق و الگو قرار داد .
( 1032 ) احْتَذَى عَلَيْهِ
: بر آن قياس كرد ، مطابق آن قرار داد .
( 1033 ) الْمِسَاك
: آنچه كه بواسطهاش چيزى را نگه مىدارند .
( 1034 ) الْحِقَاق
: جمع « حق » ، سر استخوانها كه محل پيوند و مفصل است .
( 1035 ) الْمُحْتَجِبَة
: پوشيده شده ( با گوشت و پوست ) .
( 1036 ) الْعَادِلُونَ بِكَ
: كسانى كه براى تو ( خدا ) شبيه و نظيرى قرار دادند .
( 1037 ) نَحَلُوكَ
: به تو نسبت دادند .
( 1037 ) حِلْيَةُ الْمَخْلُوقِينَ
: صفات مخصوص پديدهها مثل جسمانيت و غيره .
( 1038 ) قَدَّرُوكَ
: ترا ( با مخلوقات ) سنجيدند و مقايسه كردند .
( 1039 ) مُكَيَّفاً
: داراى كيفيت مخصوص .
( 1040 ) مُصَرَّفاً
: تصرف شده ، تحت تصرف ( عقول ) .
( 1041 ) لَمْ يَسْتَصْعِبْ
: سرپيچى نكرد .
( 1042 ) غَرِيزَة
: طبيعت ، يعنى خداوند مانند مخلوقات داراى غريزه و طبيعتى نيست كه از ناحيه آن به انجام كارى اقدام كند .
( 1043 ) افَادِهَا
: آن را بدست آورد .
( 1044 ) الرَّيْثُ
: در كارى اهمال كردن .
( 1045 ) الانَاة
: درنگ كردن ، تأنى كردن .
( 1045 ) المُتَلَكِّىء
: تعلل كننده .