( 948 ) عَشَوَات
: جمع « عشوة » ، امور مشتبه و تاريك .
( 949 ) فَلَوَات
: جمع « فَلات » ، صحراهاى وسيع .
( 950 ) امَّهَا
: آن را قصد كرد .
( 951 ) مَظِنَّة
: جائى كه گمان وجود چيزى در آن برود ، يعنى بندگان حقيقى خدا هر موردى را كه حتى احتمال خير و نيكى در آن باشد ترك نمىكنند و بسوى آن مىروند .
( 952 ) امْكَنَ الْكِتَابَ مِنْ زِمَامِه
: زمام خويش را به قرآن سپرد ، اشاره به انقياد كامل نسبت به قرآن است .
( 953 ) ثَقَلُهُ
: بارش را ، « ثقل المسافر » : زاد و توشه مسافر - ثقل الكتاب : محتواى كتاب اوامر و نواهى آن .
( 954 ) عَطَفَ الْحَقَّ عَلى اهْوَائِهِ
: حق را بر اساس تمايلات خويش قرار داد .
( 955 ) تُؤْفَكُونَ
: رو گردان مىشويد .
( 956 ) الاعْلَام
: جمع « علم » ، پرچمها .
( 957 ) الْمَنَار
: علامت راهنمائى .
( 958 ) يُتَاهُ بِكُمْ
: حيران و گمراه مىشويد .
( 959 ) تَعْمَهُونَ
: متحيريد .
( 960 ) عِتْرَة
: نسل ، خانواده .
( 961 ) رِدُوهُمْ وُروُدَ الْهِيمِ الْعِطَاش
: مانند شتر تشنه ( به درياى علوم آنها ) هجوم ببريد .
( 962 ) الثَقَل
: هر چيز نفيس و گرانبها ، چنان كه حديث معروف پيامبر « تركت فيكم الثقلين ، كتاب اللَّه و عترتى » ، به همين معناست .
( 963 ) فَرَشْتُكُمْ
: براى شما گستردم .
( 964 ) الدُّنْيَا مَعْقُولَةٌ عَلى بَنِى امَيَّة
: دنيا مسخر و منحصر به بنى اميه است ، گوئى دنيا را همانند شترى كه با « عقال » مىبندند ، در انحصار خود قرار دادهاند .
( 965 ) دَرَّهَا
: شيرش .
( 966 ) مَجَّةٌ
: يك بار چيزى را از دهان بيرون انداختن
.
خطبهء 88 ص 87 ف
( 967 ) لَمْ يَقْصِمْ
: هلاك نكرد در اصل « قصم » بمعنى شكستن است .
( 968 ) لَمْ يَجْبُرْ الْعَظْم
: استخوان را بعد از شكستن ترميم نكرد .
( 969 ) الازْل
: شدت ، سختى .
( 970 ) الْعَتْب
: سرزنش ، خشم ، مقصود خشم و ملامت زمان است .