( 971 ) لَا يَعِفُّونَ
: خوددارى نمىكنند
.
خطبهء 89 ص 88 ف
( 972 ) الْفَتْرَة
: فاصله زمانى بين دو پيامبر .
( 973 ) اعْتِزَام
: سركشى ، اعتزم الفرس : يعنى اسب با چموشى و توسنى حركت كرد .
( 974 ) تَلَظّ
: شعله ور شدن ، زبانه كشيدن .
( 975 ) اغْوِرَارُ الْمَاء
: فرو رفتن آب ، فروكش كردن آب .
( 976 ) مُتَجَهِّمَةٌ لأَهْلِهَا
: با صورتى زشت و كريه از اهلش استقبال كرد .
( 977 ) ثَمَرُهَا الْفِتْنَةُ
: ميوهاش فتنه بود .
( 978 ) الْجِيفَة
: مردار ، اشاره به اين است كه اعراب بدوى به هنگام اضطرار از مردار استفاده مىكردند .
( 979 ) شِعَار
: لباس زيرين .
( 980 ) الدِّثَار
: لباس روئين .
( 981 ) مُرْتَهِنُونَ
: كسانى كه در گرو هستند .
( 982 ) الاحْقَاب
: جمع « حقب » ، 80 سال يا بيشتر ، يك دورهء طولانى از زمان .
( 983 ) لَا اصْفِيتُمْ
: اختصاص نيافتند .
( 984 ) جَائِلًا
: در جولان و حركت .
( 984 ) خِطَام
: افسار ، طنابى است مانند افسار كه در سوراخ بيني شتر كرده و مىكشند .
( 984 ) جَائِلًا خِطَامُهَا
: افسارش آزاد و رها است .
( 985 ) الْبِطَان
: تنگ ، بند زير شكم حيوان كه با آن پالان را محكم ميكنند
.
خطبهء 90 ص 89 ف
( 986 ) رَوِيّة
: فكر ، انديشه .
( 987 ) الارْتَاج
: جمع « رتج » ، درهاى بزرگ .
( 988 ) الدَّاجِى
: تاريك .
( 989 ) السَّاجِى
: آرام ، ساكن .
( 990 ) الْفِجَاج
: جمع « فج » ، راههاى گشاد بين دو كوه .
( 991 ) الْمِهَاد
: گسترده شده ، بستر .
( 992 ) الْخَلْق
: مخلوق .
( 992 ) ذُو اعْتِمَاد
: صاحب اراده و قدرت .
( 993 ) مُبْتَدِعُ الْخَلْقِ
: آفريننده پديدهها از عدم محض .
( 994 ) وَارِثُهُ
: ماندگار بعد از آن ، وارث آن .
( 995 ) دَائِبَانِ
: تثنيهء « ذائب » ، مجد ، كوشا ، از اين جهت خورشيد و ماه به اين صفت ، خوانده شده اند چون طى