( 898 ) الْمُوَرِّطَة
: مهلك ، هلاك كننده .
( 899 ) مَنَاص
: ملجأ ، راه فرار .
( 900 ) مَحَار
: محل بازگشت ( به اين دنيا بعد از جدائى از آن ) .
( 901 ) تُؤْفَكُون
: رو گردان مىشويد .
( 902 ) الْقِيْد
: اندازه ، مقدار ، يعنى هر كسى قبرى به مقدار قامت خود خواهد داشت ، نه بيشتر .
( 903 ) مُتَعَفِّراً
: آغشته به خاك ، خاك آلود .
( 904 ) الْخِنَاقُ مُهْمَلٌ
: طناب مرگ رها و باز است ، يعنى هنوز براى عمل فرصتى هست .
( 905 ) الْفَيْنَةُ
: زمان ، هنگام .
( 906 ) بَاحَة
: حياط ، صحن .
( 907 ) انُفُ الْمَشِيَّةِ
: تصميم گيرى از نو ، تجديد نظر .
( 908 ) الْحَوْبَةِ
: نياز ، « انفساح الحوبة » ، يعنى مجال براى انجام حاجت باقيست .
( 909 ) الضَنْك
: تنگ شدن ، در اينجا بمعنى تنگى وقت است .
( 910 ) الرَّوع
: ترس .
( 911 ) الزُّهُوق
: اضمحلال ، نابودى ، مقصود مردن و جدائى روح از بدن است .
( 912 ) الْغَائِبُ الْمُنْتَظَر
: مقصود مرگ است
.
خطبهء 84 ص 83 ف
( 913 ) النَّابِغَة
: معروفه ، زنى كه معروف .
است به آنچه كه شايسته زنان نيست .
( 914 ) الدُعَابَة
: بازى ، شوخى .
( 915 ) تِلْعَابَة
: بسيار بازى كننده و شوخ .
( 916 ) اعَافِسُ
: ( ديگران را ) از روى شوخى مىزنم .
( 917 ) يُلْحِفُ
: اصرار مىكند .
( 918 ) الالّ
: قرابت ، روابط خويشاوندى .
( 919 ) السُبَّة
: دبر ، مقعد .
( 920 ) اتِيَّة
: عطا ، بخشش .
( 921 ) رَضِيخَة
: بخشش كم
.
خطبهء 85 ص 84 ف
( 922 ) لَا تُعْقَدُ
: ( در اينجا به معناى مجازيست ) تصديق نمىشود ، حكم نمىشود .
( 923 ) الآى
: جمع « آية » ، آيات ، دلائل ، نشانهها .
( 923 ) السَّوَاطِع
: جمع « ساطع » ، ظاهر ، روشن .
( 924 ) البَوَالِغ
: جمع « بالِغَة » ، رسا ، گويا .
( 924 ) النُّذُر
: جمع « نذير » انذارها .
( 925 ) المُفْظِعَاتُ الامُورِ
: كارهاى سخت و