فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 60

مساهمون: صبح صالح

ص٦٠

( 664 ) الْعِلْمُ الْمَخْزُونِ

: علمى كه خداوند به برخى از بندگانش اختصاص داده است .

: گواه تو ( بر مردم ) ، چنان كه قرآن فرموده است

« فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَ جِئْنا بِكَ عَلى هؤُلاءِ شَهِيداً »

( چگونه باشد آن زمان كه از هر امتى گواهى بياوريم و ترا بر ايشان گواه بگيريم ) ، ( نساء 41 ) .

: فرستادهء تو ، در اينجا « فعيل » بمعنى مفعول است مانند « جريح » كه بمعنى « مجروح » مىآيد .

: بر او بگستران .

: در سايه نيكى و احسانت . ( ظلّ در اصل بمعنى سايه است و در اينجا بمعنى مجازيش به كار رفته ) .

: نيكى چندين برابر ، انواع نيكىها .

: نعمت ثابت كه دائمى باشد و قطع نگردد .

: جمع « منية » ، آرزوها ، خواسته‌ها .

: زندگى وسيع و آرام

: جمع « تحفة » ، تحفه‌ها ، ارمغانها .

: طلب شفاعت كرد .

: دستى خيانتكار و فريب كار است .

: مقعد ، چون انسان هميشه در صدد پوشاندن اين موضع است لذا براى خيانت و خدعهء كه همواره پوشيده و مخفى است از اين تشبيه استفاده شده است .

: جمع « كبش » ، رؤساء و بزرگان قوم .

: زر و زيور دنيا .

: عيب جوئى از من ، قرفه : از او عيب گرفت .

: محاجه كننده با مارقين ، مارقين كسانى بودند كه از دين خارج شدند .

: پيمان شكنان شكاك .

: مقصود متشابهات است كه