بايد با ملاك قرآن سنجيده شود
.
خطبهء 76 ص 75 ف
( 682 ) حُكْم
: حكمت ، دانش ، چنان كه در قرآن آمده « وَ آتيناه الحكم صبيّا » ( و او را در طفوليت حكمت و دانش داديم . مريم 12 ) .
( 683 ) وَعَى
: حفظ كرد و فهميد .
( 684 ) دَنَا
: ( به رشد و كمال ) نزديك شد .
( 685 ) الحُجْزَة
: جاى بستن ازار ، گره لنگ و مانند آن كه به كمر مىبندند و در اينجا بمعنى مجازى يعنى اقتدار و تمسك آمده است .
( 686 ) اكْتَسَبَ مَذْخُوراً
: ( بواسطه عمل صالح ) ذخيرهاى اندوخت .
( 687 ) كابَرَ هَوَاهُ
: بر هوايش غلبه كرد .
( 688 ) الْغَرَّاء
: درخشان و واضح .
( 689 ) المَحَجَّة
: ميان جاده .
( 690 ) الْمَهَل
: ايام زندگى
.
خطبهء 77 ص 76 ف
( 691 ) هُوَ عَلَى القَلْبِ
: بر عكس ، مقلوب ، يعنى دو كلمه آخر خطبهء « الوذام لتربة » به صورت عكس « التراب الوذمة » تير روايت شده .
( 692 ) الحُزَّة
: قطعه .
( 692 ) الوَذَمَة
: صاحب قاموس گفته است « الوذمة » به مجموع روده و شكمبه گفته مىشود
.
خطبهء 78 ص 77 ف
( 693 ) وَايْتُ
: وعده كردم .
( 694 ) رَمَزَاتِ الالْحَاظِ
: اشارات چشم .
( 695 ) سَقَطَاتِ الالْفَاظِ
: سخنان بيهوده و لغو .
( 696 ) شَهَوَاتِ الْجَنَانِ
: تمايلات و خواستههاى ناصواب دل .
( 697 ) هَفَوَاتِ اللِّسانِ
: لغزشهاى زبان
.
خطبهء 79 ص 78 ف
( 698 ) حَاقَ بِهِ الضُرُّ
: ضرر و زيان او را فرا گرفت .
( 699 ) الكاهِن
: كسى كه مدعى كهانت و غيب گويى است
.
خطبهء 81 ص 80
.
( 700 ) الوَرَع
: از گناه اجتناب كردن ، « التَوَرُّع » : بخاطر عدم ابتلاء به محرمات ، از شبهات خوددارى كردن .
( 701 ) عَزَبَ عَنْكُمْ
: از شما دور شد .
( 702 ) اعْذَر
: جائى براى عذر آوردن نگذاشت « اعذرت فلانا » يعنى براى