( 729 ) يُوبِقُ
: هلاك مىكند .
( 730 ) حَائِلٌ
: اسم فاعل از « حال » ، متحول و متغير ، دگرگون شونده .
( 731 ) ضَوْءُ آفِلٌ
: نور خاموش شونده يعنى روشنائى است كه بسرعت خاموش مىشود .
( 732 ) السِّنَاد
: ستون ، پايه ، چيزى كه به آن تكيه مىشود .
( 733 ) نَاكِر
: اسم فاعل از « نكر » ، انكار كننده .
( 734 ) قَمَصَت : قمَصَ الفَرسُ
: اسب دو دستش را بالا برد و آنها را تكان داد .
( 735 ) قَنَصَتْ بِاحْبُلِهَا
: با دامهايش ( او را ) شكار كرد .
( 736 ) اقْصَدَتْ
: در جا و بدون تاخير ( او را ) كشت .
( 737 ) اعْلَقَتْ بِهِ
: به گردنش انداخت .
( 738 ) اوْهَاقَ الْمَنِيَّة
: جمع « وهق » ، طنابهاى مرگ .
( 739 ) ضَنْكِ الْمَضْجَع
: تنگناى گور .
( 740 ) مُعَايَنةِ الْمَحَلّ
: ديدار جايگاه ( كه يا بهشت است و يا دوزخ ) .
( 741 ) ثَوَابُ الْعَمَل
: نتيجه عمل اعم از اينكه خوب يا بد باشد .
( 742 ) الْخَلَفُ
: از پس آينده ، كسى كه بعد از ديگرى بيايد .
( 742 ) السَّلَفِ
: گذشتگان ، پيشينيان .
( 742 ) بِعَقْبِ
: به دنبال ، بعد از .
( 743 ) لَا تُقْلِعُ الْمُنِيَّةُ اخْتِرَاماً
: مرگ از هلاك كردن باز نمىايستد .
( 744 ) لَا يَرْعَوِى الْبَاقُونَ
: باز ماندهها ( از اعمال زشت خود ) باز نمىگردند و دست برنمىدارند .
( 745 ) الاجْتِرَام
: مرتكب گناه شدن ، ارتكاب جرم .
( 746 ) يَحْتَذُونَ مِثَالًا
: اعمالشان مانند گذشتگان است و به آنها اقتدا مىكنند .
( 747 ) يَمْضُونَ ارْسَالًا
: دسته دسته مىگذرند ، « ارسَال » ، جمع « رَسَل » به گلههاى شتر ، گوسفند و اسب گفته مىشود .
( 748 ) صَيُّور
: پايان كار ، سرانجام .
( 749 ) ازِفَ النُشُور
: رستاخيز نزديك شد .
( 750 ) الضَرَائِح
: جمع « ضريح » ، شكاف .
ميان قبرها ، قسمت وسط قبرها .
( 751 ) الاوْجِرَة
: جمع « وجار » ، لانهها .