و اصل آن « كاليا سر الفالج » ( قمار باز برنده ) بوده است ، مشابه اين تقديم و تأخير نيز در قرآن آمده مانند آيه «
« غَرابِيبُ سُودٌ »
» ( فاطر ، 27 ) كه « سود غرابيب » معنا مىشود .
( 283 ) التَعْذِير :
عذر و بهانه آوردن .
( 284 ) يَكِلُهُ اللّه :
خدا او را وا مىگذارد ، تركش مىكند .
( 285 ) حَيْطَة :
حمايت و حفاظت كردن .
( 286 ) الشَعَث :
تفرق و پراكندگى .
( 287 ) لِسَانُ الصِّدْق :
نام نيك .
( 288 ) الْخَصَاصَة :
مصدر خصَّ ، احتياج و نيازمندى شديد و آيه
« يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ »
( حشر ، 9 ) به همين معناست .
( 289 ) أهْلَكَ المَالَ :
مال را بخشيد ، مصرف كرد .
( 290 ) الْمُرَافَدَة :
همكارى و كمك
.
خطبهء 24
( 291 ) خابَطَ الْغَىَّ :
در فساد و گمراهى غوطه ور شد ، با آن دست به گريبان شد . « خبط » ، در اصل به معنى حركت در تاريكى است و اين تعبير مبالغه آميزتر از « خبط فى الغىّ » است زيرا با توجه به معناى باب مفاعله ، « خابط الغىّ » بدين معناست كه غاوى و غىّ هر دو بر يكديگر تأثير مىگذارند .
( 292 ) الإدْهَان :
ظاهر سازى ، سازشكارى .
( 293 ) إيهَان :
از « وَهَن » ناتوانى ، ضعف .
( 294 ) فِرُوا إلَى اللّهِ مِنَ اللّه :
از عذاب الهى بسوى رحمت او بگريزيد .
( 295 ) نَهَجَهُ لَكُمْ :
آن را براى شما روشن و بيان كرد .
( 296 ) عَصَبَهُ بِكُمْ :
شما را به انجام آن ملزم و مكلف ساخت .
( 297 ) فَلْجِكُمْ :
پيروزى و رستگارى شما
.
خطبهء 25
.
( 298 ) تَوَاتَرَ عَلَيْهِ الأخْبَار :
به آن حضرت پى در پى اخبار رسيد .
( 299 ) اقْبِضُهَا وَ ابْسُطُها :
در آن تصرف ( قبض و بسط ) ميكنم .
( 300 ) الاعَاصِير :
جمع « اعْصَار » ، گرد بادها .
( 301 ) الْوَضَر :
ته مانده چربى كه در ظرف باقى مىماند .