يكديگر نزديك كن
.
حكمت 319 ص 311 ف
( 4821 ) مَنْقَصَة
: نقص و عيب .
( 4822 ) مُعْضِلَة
: معما
.
حكمت 322 ص 314 ف
( 4823 ) الشِّبام
: نام قبيلهاى است .
( 4824 ) الرَّنِين
: صداى گريه .
( 4825 ) مَذَلّة
: موجب ذلت و خوارى
.
حكمت 331 ص 321 ف
( 4826 ) الاكْياس
: جمع « كيّس » ، هوشمندان ، عقلاء .
( 4827 ) الْعَجَزَة
: جمع « عاجز » ، كسانى كه ( بخاطر غلبه شهوات بر عقلشان ) از عمل عاجز و ناتوانند
.
حكمت 332 ص 324 ف
( 4828 ) الْوَزَعَة
: جمع « وازع » ، حاكمى كه از مخالفت با دين جلوگير مىكند
.
حكمت 333 ص 325 ف
( 4829 ) البِشر
: بشاشت ، گشاده رويى .
( 4830 ) مَغْمُور
: ( در فكر ) فرو رفته ( بخاطر انجام وظيفه در قبال خود و ديگران ) .
( 4831 ) ضَنِين
: بخيل .
( 4832 ) الْخَلّة
: حاجت ، نياز .
( 4933 ) الْخَلِيقَة
: طبيعت .
( 4834 ) الْعَرِيكَة
: نفس .
( 4835 ) الْصَلْد
: سنگ سخت
.
حكمت 338 ص 331 ف
( 4836 ) مَطْبُوع
: چيزى كه با طبع انسان عجين شده ، مقصود علمى است كه در جان آدمى رسوخ كرده و آثار آن در اعمال ظاهر گرديده است .
( 4836 ) مَسْمُوع
: شنيده شده ، مقصود علمى است كه تنها نقل مىگردد و حفظ مىشود
.
حكمت 339 ص 332 ف
( 4837 ) اقْبال
: رو آوردن .
حكمت 343 ص 335 ف
( 4838 ) مَبْلُوَّة
: آزمايش شده .
( 4839 ) الْمَنْقُوص
: ناقص شده ، از رشد و كمال باز داشته شده .
( 4840 ) الْمَدْخُول
: مغشوش ، معيوب ، كم عقل .
( 4841 ) اصْلَبَهُمْ عُوداً
: مقصود ، متدين ترين آنها و پاىبندترين آنها به دين است .
( 4842 ) تَنْكَؤُهُ
: خونش را مىريزد و مجروحش مىكند .
( 4843 ) اللَحْظَة
: يك بار با گوشهء چشم نگاه