حكمت 362 ص 354 ف
( 4867 ) ضَنَّ
: دريغ كرد ، بخل ورزيد .
( 4868 ) الْمِراء
: جدال
.
حكمت 363 ص 355 ف
( 4869 ) الْخُرْق
: نادانى ، حماقت .
( 4870 ) الاناة
: تأنى .
( 4871 ) الْفُرْصَة
: زمان مناسبى كه در آن امكان موفقيت وجود دارد
.
حكمت 364 ص 356 ف
( 4872 ) لَا تَسْالْ عَمَّا لَا يَكُون
: امور بعيد و آرزوهاى دور را تمنا مكن ( كه آرزوهاى نزديك ، براى مشغوليت تو كافى است ) .
حكمت 365 ص 357 ف
( 4873 ) الاعْتِبار
: پندگيرى از پيش آمدهائى كه براى ديگران رخ داده است .
( 4874 ) مُنْذِر
: ترساننده ، بيم دهنده .
( 4875 ) التَّجَنُّب
: ترك كردن ، پرهيز نمودن
.
حكمت 366 ص 358 ف
( 4876 ) يَهْتِفُ
: ندا مىدهد ، مىطلبد
.
حكمت 367 ص 359 ف
( 4877 ) الْحُطام
: گياه خشكى كه خرد شده .
( 4878 ) مُوبِئ
: داراى و با .
( 4879 ) مَرْعاهُ
: چراگاهش .
( 4880 ) الْقُلْعَة
: ثابت نبودن ، در حال كوچ بودن .
( 4881 ) احْظى
: سعيدتر ، سعادت بخش تر .
( 4882 ) طُمَاْنِينَة
: سكون و آرامش .
( 4883 ) البُلْغَة
: به اندازه لازم قناعت كردن ، زندگى قانعانه داشتن .
( 4884 ) ازْكى
: با نموتر ، افزونتر ، پاكيزهتر .
( 4885 ) حُكِمَ عَلى مَكْثِرٍ مِنْها بِالْفاقَة
: خداوند ، فزون طلب را محكوم به فقر و فاقه نموده ( زيرا هر قدر اموالش بيشتر مىشود طمع و حرصش نيز افزون مىگردد ) .
( 4886 ) غَنِىَ عَنْها
: از آن بىنياز شد .
( 4887 ) راقَهُ
: او را به تعجب واداشت ، در چشمش زيبا جلوه كرد .
( 4888 ) الزِبْرِج
: زينت .
( 4889 ) اعْقَبَتْ
: از پى خود بجا گذاشت .
( 4890 ) الْكَمَة
: كورى .
( 4891 ) الشَغَف
: علاقه شديد ، عشق .
( 4892 ) الاشْجان
: جمع « شجن » ، حزنها ، غمها .
( 4893 ) رَقْص
: جست و خيز .
( 4894 ) سُوَيْداءُ الْقَلْب
: اعماق دل .