حكمت 273 ص 265 ف
( 4782 ) الذِّكْرُ الْحَكِيم
: قرآن .
( 4783 ) الْمُسْتَدْرَج
: كسى كه خداوند على رغم عصيانش بوى مهلت مىدهد و براى مدتى او را نعمت مىبخشد ، فريب داده شده .
( 4784 ) الْمُبْتَلى
: به بلا امتحان شده
.
حكمت 275 ص 267 ف
( 4785 ) مُورِدٌ غَيْرُ مُصْدِر
: به آب برندهاى است كه باز نمىگرداند ، يعنى طمع ، انسان را به سر آب مىبرد ولى باز نمىگرداند .
( 4786 ) شَرِق
: گلوگير شد
.
حكمت 277 ص 269 ف
( 4787 ) غُبْرُ لَيْلَةٍ
: باقى مانده شب .
( 4788 ) الدَّهْماء
: سياه ، تيره .
( 4789 ) تَكْشِرُ
: پيدا مىشود ، آشكار مىگردد ، « كشر عن اسنانه » ، در هنگام خنديدن و غيره دندانهايش را آشكار كرد .
( 4790 ) الاغَرّ
: هر چيز سفيد ، نيكو
.
حكمت 278 ص 270 ف
( 4791 ) مَمْلُول
: ملال انگيز ، خسته كننده ، آنچه موجب تنفر و بيزارى شود .
حكمت 281 ص 273 ف
( 4792 ) الرَّوِيَّة
: تدبر ، انديشه
.
حكمت 282 ص 274 ف
( 4793 ) الْغِرَّة
: غفلت ، بيخبرى
.
حكمت 283 ص 275 ف
( 4794 ) جَاهِلُكُمْ مُزْدادٌ
: نادانان شما ( بدون آگاهى ) بر عمل خود مىافزايند .
( 4795 ) مُسَوِّف
: به تأخير اندازنده
.
حكمت 285 ص 277 ف
( 4796 ) الانْظَار
: تأخير ، مهلت .
( 4797 ) مُؤَجَّل
: مهلت داده شده ، كسى كه اجل و سرآمدش به تأخير افتاده است .
( 4798 ) التَّسْوِيف
: به تأخير انداختن
.
حكمت 288 ص 280 ف
( 4799 ) ارْذَلَ
: پست گرداند ، خوار كرد .
( 4800 ) حَظَرَ عَلَيْهِ
: او را منع كرد ، محروم ساخت
.
حكمت 289 ص 281 ف
( 4801 ) بَذَّ
: غلبه كرد ، فائق آمد .
( 4802 ) نَقَعَ غَلِيلَ السَّائِلِين
: عطش سؤال كنندگان را فرو نشاند .
( 4803 ) اللَيْث
: شير بيشه .
( 4803 ) الغاب
: جمع « غابة » ، مكان پر