( 4895 ) الْكَظَمْ
: راه نفس ، مخرج تنفس .
( 4896 ) يُلْقى
: انداخته مىشود ، افكنده مىشود .
( 4897 ) ابْهَران
: دو رگ گردن ، دو شريان اصلى قلب كه تمام شريانهاى ديگر از آن منشعب مىشود .
( 4898 ) الْقَاؤُهُ
: ( در قبر ) افكندنش ، انداختنش .
( 4899 ) الاعْتِبار
: عبرت و پند گرفتن .
( 4900 ) يَقْتاتُ
: ( از خوراكيها ) براى قوت خود برميدارد .
( 4901 ) بَطْنُ الاضْطِرار
: آنقدر كه در حالت اضطرار خورده مىشود يعنى به مقدار ضرورت .
( 4902 ) الْمَقْت
: دشمنى ، بغض .
( 4903 ) اثْرى
: توانگر و بى نياز شد .
( 4904 ) اكْدى
: فقير شد .
( 4905 ) يُبْلِسُونَ
: ( در قيامت ) مأيوس و سرگشته ميشوند
.
حكمت 368 ص 360 ف
( 4906 ) ذِيادةً
: بخاطر بازداشتن .
( 4907 ) حِياشَةً
: براى سوق دادن ، « حاش الصَّيد » : شكار را آهسته ، آهسته به طرف دام سوق داد .
حكمت 370 ص 362 ف
( 4908 ) يَلْهُوُ
: به لهو و بازى سرگرم مىشود .
( 4909 ) يَلْغُوُ
: به لغو و چيزهاى بيهوده مىپردازد .
( 4910 ) الْخَلَف
: جايگزين ، جانشين .
( 4911 ) السُّهْمَة
: نصيب .
حكمت 371 ص 363 ف
( 4912 ) انْتَظَمَ الرَّاحَةَ
: به آسايش دست يافت و بر آن فائق آمد .
( 4913 ) تَبَوَّا
: فرو آمد ، اقامت گزيد .
( 4914 ) الْخَفْض
: وسعت و آرامش زندگى .
( 4914 ) الدَعَة
: آسايش و فراخى زندگى .
( 4915 ) الرَّغْبَة
: طمع .
( 4916 ) النَّصَب
: خستگى ، رنج و سختى .
( 4917 ) الْمَطِيَّة
: مركب .
حكمت 372 ص 364 ف
( 4918 ) اسْتَنْكَفَ
: خوددارى كرد ، امتناع ورزيد .
( 4919 ) عَرَّضَها لِلدَّوامِ
: آن را ( نعمت ) در معرض دوام قرار داد
.
حكمت 373 ص 365 ف
( 4920 ) بَرِئَ
سالم شد و از گناه نجات يافت
.