فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 228

مساهمون: صبح صالح

ص٢٢٨

( 4649 ) الْمُتْرَفُون

: اهل ناز و نعمت

حكمت 150 ص 142 ف

( 4650 ) يُرَجِّى التَّوبَة

: توبه را به تأخير مىاندازد .

( 4651 ) يُقِيمُ

: ادامه مىدهد .

( 4652 ) سَقِمَ

: مريض شد .

( 4653 ) يَسْتَيْقِنُ

: يقين مىكند .

( 4654 ) بَطِرَ

: ناسپاسى كرد .

( 4655 ) قَنِطَ

: مأيوس شد .

( 4656 ) وَهَنَ

: ضعيف شد .

( 4657 ) اسْلَفَ

: مقدم داشت .

( 4658 ) سَوَّفَ

: به تأخير انداخت .

( 4659 ) عَرَتْهُ مِحْنَةٌ

: بر او مصيبتى عارض شد .

( 4660 ) انْفَرَجَ عَنْها

: از جا برخاست و دور شد .

( 4661 ) شَرائِطُ الْمِلّة

: جمع « شريطة » ، شرطهاى دين ، در اينجا مقصود صبر و استعانت از خداوند در برابر مصائب و سختيها است .

( 4662 ) الْعِبْرَة

: پندگيرى از حوادثى كه براى ديگران رخ داده .

( 4663 ) مُدِلٌّ

: برترى جوينده .

( 4664 ) الغُنْم

: غنيمت .

( 4665 ) الْمَغْرَم

: غرامت ، تاوان .

( 4666 ) لا يُبادِرُ الْفَوْتَ

: قبل از گذشت فرصت ، نمىشتابد .

( 4667 ) الْفَوْت

: گذشتن ، سپرى شدن ، مقصود در اينجا از دست رفتن فرصت است .

حكمت 155 ص 147 ف

( 4668 ) اعْتَصِمُوا

: نگهداريد .

( 4669 ) الذِّمَم

: عهدها ، پيمانها .

( 4670 ) الاوْتاد

: جمع « وتد » ، ميخها ، صود در اينجا كسانى هستند كه در عهد و پيمان خود محكم و استوارند .

حكمت 156 ص 148 ف

( 4671 ) عَلَيْكُمْ بِطاعَةِ مَنْ لَا تُعْذَرُونَ بِجَهالَتِهِ

: پيروى كنيد كسى را كه عذر شما به نشناختن او پذيرفته نيست .