الْمَرْجِع
: محل رجوع و بازگشت جائى كه انسان بعد از مرگ به آن باز مىگردد ( و منجر به سعادت يا شقاوت وى مىشود )
.
حكمت 211 ص 202 ف
( 4706 ) الْفِدام
: پوزبند ، دهان بند ، يعنى حلم و شكيبائى دهان سفيهان را مىبندد و آن را از سخنان ناروا باز مىدارد .
( 4707 ) السُلُوّ
: فراموش كردن .
( 4708 ) الْحِدْثان
: ناگواريهاى روزگار .
( 4708 ) يُناضِلُ
: دفع مىكند .
( 4709 ) الجَزَع
: شدت بيتابى و بىقرارى .
( 4710 ) الْمُنى
: جمع « منية » ، آرزوها .
( 4711 ) الْمَلُول
: كسى كه زود دلتنگ و افسرده مىشود
.
حكمت 212 ص 203 ف
( 4712 ) العُجب
: خود بينى ، خود پسندى
حكمت 213 ص 204 ف
( 4713 ) اغْضِ
: چشم فرو بند ، كنايه از تحمل و صبر است .
( 4714 ) الْقَذى
: چيزى كه در چشم بخلد ، خس و خاشاك .
حكمت 214 ص 205 ف
( 4715 ) لَانَ عُودُهُ
: چوبش نرم شد ، منظور كسى است كه درخت وجودش با نوشيدن از سرچشمه فضائل و ارزشهاى انسانى ، نرم و با طراوت گشته است .
( 4715 ) كَثُفَتْ اغْصانُهُ
: شاخههايش ( دوستان و يارانش ) فراوان شد
.
حكمت 216 ص 207 ف
.
( 4716 ) نَالَ
: رسيد ، دست يافت .
( 4717 ) اسْتَطَالَ
: برترى جوئى كرد
.
حكمت 218 ص 209 ف
( 4718 ) سُقمُ الْمَوَدَّة
: ضعف دوستى ، سستى صداقت
.
حكمت 224 ص 215 ف
( 4719 ) النَصَفَة
: انصاف .
( 4720 ) الْمُواصِلُون
: دوستان .
( 4721 ) الْمُؤَن
: جمع « مؤونَة » ، قوت ، خوراك .
( 4722 ) السُّؤدَد
: شرف ، بزرگى .
( 4723 ) الْمُناوِئ
: دشمن ، مخالف
.
حكمت 228 ص 219 ف
( 4724 ) الْتَاطَ
: پيوست ، چسبيد .