كه خداوند نعمتهايش را پياپى به او مىدهد ولى او بجاى شكر ، كفران مىكند .
( 4582 ) ابْتَلى
: امتحان كرد .
( 4583 ) الامْلَاء
: مهلت دادن .
حكت 117 ص 113 ف
( 4584 ) مُحِبٌّ غَال
: دوست غلو كننده .
( 4585 ) مُبْغِضٌ قَال
: دشمن پر كينه
.
حكمت 122 ص 118 ف
( 4586 ) سَفْر
: جمع « سافر » ، مسافران .
( 4587 ) نُبَوِّئُهُمْ
: آنها را فرو مىآوريم .
( 4588 ) اجْداثُهُمْ
: قبرهايشان .
( 4589 ) تُراثُهُمْ
: ميراثشان .
( 4590 ) الْجَائِحَة
: آفتى كه اصل و فرع را از بين مىبرد
.
حكمت 123 ص 118 ف
.
( 4591 ) خَلِيقَة
: خوى ، طبيعت
.
حكمت 124 ص 119 ف
( 4592 ) غَيْرَةُ الْمَرْاةِ كُفْرٌ
: غيرت زن ( موجب ) كفر است ، زيرا لازمه آن حرام دانستن تعدد زوجات است .
( 4592 ) غَيْرَةُ الرَّجَلِ ايْمَانٌ
: غيرت مرد ايمان است ، زيرا اين غيرت موجب مىشود كه مرد از محارم الهى ( مثل زنا و غيره ) احتراز كند
.
حكمت 126 ص 121 ف
( 4593 ) يَسْتَعْجِلُ الْفَقْرَ
: با شتاب بسوى فقر مىرود ، يعنى بخيل با جمع آورى ثروت مىخواهد خويش را از فقر برهاند در حالى كه نيازهاى فعلى خود را بدليل بخل ، بر آورده نمىكند ، از اين جهت هميشه زندگى فقيرانهاى دارد
.
حكمت 128 ص 123 ف
( 4594 ) تَوَقّوُا الْبَرْدَ
: خود را از سرما حفظ كنيد .
( 4595 ) تَلَقّوهُ
: از آن استقبال كنيد .
( 4596 ) آخِرُهُ يُورِقُ
: در پايانش برگ مىروياند ، يعنى چون بدن تا آن هنگام به سرما عادت كرده ، لذا سرما نه تنها ضررى ندارد بلكه مفيد هم مىباشد
.
حكمت 130 ص 125 ف
( 4597 ) الْمُوحِشَة
: وحشتناك .
( 4598 ) الْمَحالّ
: جمع « محلّ » ، مكان ، محل فرود آمدن .
( 4598 ) الْمُقْفِرَة
: خالى ، عارى از سكنه .
( 4599 ) الْفَرَط
: پيشروان .