( 4126 ) تَغَابَيْتَ
: غفلت كردى .
( 4127 ) الْمُضْطَرِبُ بِمَالِهِ
: كسى كه به صورت سيار تجارت مىكند ، پيلهور .
( 4128 ) الْمُتَرَفِّقُ بِبَدَنِهِ
: كارگر ، كسى كه به نيروى بدنش اتكاء دارد و از آن ارتزاق مىكند .
( 4129 ) الْمَرَافِق
: منافع ، آنچه از آن نفع مىبرند و بهره مىگيرند .
( 4130 ) الْمَطَارِح
: سرزمينهاى دور .
( 4131 ) لَا يَلْتَئِمُ النَّاسُ لِمَوَاضِعِهَا
: مردم در آنجا گرد نمىآيند ، يعنى براى مردم امكان گرد آمدن در آن اماكن وجود ندارد .
( 4132 ) انَّهُمْ سِلْمٌ
: آنها ( تاجران و صنعتگران ) ، صلح جو هستند .
( 4133 ) الْبَائِقَة
: حادثه ناگوار ، مصيبت .
( 4134 ) الضِّيق
: كسى كه در معامله سختگير است .
( 4135 ) الشُح
: بخل .
( 4136 ) الاحْتِكَار
: انبار كردن يا نگاهداشتن كالاى مورد نياز مردم به قصد گران فروختن آن .
( 4137 ) الْمُبْتَاع
: در اينجا به معناى مشترى است .
( 4138 ) قَارَفَ
: نزديك شد .
( 4139 ) الْحُكْرَة
: احتكار .
( 4140 ) نَكِّلْ بِهِ
: او را مجازات كن .
( 4141 ) فِى غَيْرِ اسْرَافٍ
: بدون تجاوز از حد .
( 4142 ) الْبُؤْسى
: شدت فقر .
( 4143 ) الزَّمْنَى
: جمع « زمين » ، عاجز ، بيمار ، كسى كه قوايش تحليل رفته .
( 4144 ) الْقَانِعِ
: سائل ، نيازمندى كه دست سؤال دراز مىكند .
( 4145 ) الْمُعْتَرّ
: نيازمندى كه روى گدايى ندارد .
( 4146 ) اسْتَحْفَظَ
: طلب نگهدارى كرد .
( 4147 ) غَلّات
: محصولات ، ثمرات .
( 4148 ) صَوَافِى
: جمع « صافية » ، زمينهايى كه جزء غنائم هستند .
( 4149 ) بَطَرٌ
: سركشى در اثر نعمت ، ناسپاسى .
( 4150 ) التَّافِة
: حقير ، كوچك ، ناچيز .
( 4151 ) لَا تُشْخِصْ هَمَّكَ عَنْهُمْ
: از اهميت دادن به كار آنها دريغ مكن .
( 4152 ) لَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ
: از روى كبر و خود پسندى روى بر مگردان .
( 4153 ) تَقْتَحِمُهُ الْعُيُون
: او را به چشم تحقير