كه اركان آن ضايع شود ، ( بلكه هميشه حد اعتدال را مراعات كن ) .
( 4177 ) سِمَاتٌ
: جمع « سمة » ، علامات ، نشانهها .
( 4178 ) الْبَذْل
: عطا ، بخشش .
( 4179 ) ايِسُوا
: مأيوس شدند .
( 4180 ) شَكَاة
: شكايت .
( 4181 ) احْسِمْ
: قطع كن .
( 4182 ) لا تُقْطِعَنَّ
: هرگز زمينى را به رسم تيول نبخش .
( 4183 ) الْحَامَّة
: افراد خاص و نزديك .
( 4182 ) الْقَطِيعَة
: زمين بخشيده شده ، تيول .
( 4184 ) الاعْتِقَاد
: مالك شدن .
( 4184 ) الْعُقْدَة
: زمين زراعى .
( 4185 ) الشِّرْب
: سهميهء آب .
( 4186 ) مَهْنَأ
: گوارا ، آنچه بدون زحمت بدست آيد .
( 4187 ) الْمَغَبَّة
: عاقبت .
( 4188 ) حَيْفاً
: ظلم ، ستم .
( 4189 ) اصْحِرْ
: آشكار كن .
( 4190 ) اعْدِلْ
: كنار بزن ، بر طرف كن .
( 4191 ) رِيَاضَةٍ
: تمرين و عادت دادن .
( 4192 ) الاعْذَار
: پوزش خواستن .
( 4193 ) الدَّعَة
: آسايش .
( 4194 ) لِيَتَغَفَّلَ
: تا غافلگير كند .
( 4195 ) الذِّمَّة
: اصل معناى « ذمّة » عبارت از وجدان است كه انسان را به رعايت و اداء حقوق ديگران وامىدارد ، سپس در معناى عهد و پيمان به كار رفته است .
( 4196 ) حُطْ
: فعل امر « حاط - يحوط » ، حفظ كن ، نگهدار .
( 4197 ) الْجُنَّة
: سپر ، يعنى با جانت از تعهدات و پيمانهاى خود محافظت كن .
( 4198 ) اسْتَوْبَلُوا
: ( عواقب پيمان شكنى را ) سخت و ناگوار يافتند .
( 4199 ) لَا تَخِيسَنَّ
: هرگز خيانت مكن .
( 4200 ) لَا تَخْتِلَنَّ
: هرگز خدعه مكن ، فريب مده .
( 4201 ) افْضَاهُ
: آن را افشاء كرد .
( 4202 ) الْحَرِيم
: آنچه حرام شده و تماس با آن جايز نيست .
( 4203 ) الْمَنَعَة
: نيرو ، قوّت .
( 4204 ) يَسْتَفِيضُونَ
: پناه مىبرند .
( 4205 ) الادْغَال
: افساد ، داخل كردن چيزى در چيزى كه موجب فساد و تباهى