آن شود .
( 4206 ) الْمُدَالَسَة
: خيانت .
( 4207 ) الْعِلَل
: جمع « علّة » ، بيماريها ، يعنى پيمان و قرار دادى كه بخاطر ابهام و عدم صراحتش قابل انصراف از معناى ظاهريش باشد .
( 4208 ) لَحْنُ الْقَوْلِ
: سخنى كه قابل توجيه و تأويل است .
( 4209 ) طِلْبَة
: مطالبه ، درخواست حق .
( 4210 ) الْقَوَد
: قصاص .
( 4211 ) افْرَطَ عَلَيْكَ سَوْطُكَ
: تازيانهات ( اشتباها ) به افراط رفت .
( 4212 ) الْوَكْزَة
: مشت زدن .
( 4213 ) لَا تَطْمَحَنَّ بِكَ
: تو را بالا نبرد ، يعنى موجب تكبر تو نشود .
( 4214 ) الاطْرَاء
: زيادهروى در مدح .
( 4215 ) التَّزَيُّد
: كارى را بيشتر و زيادتر از واقع نشان دادن .
( 4216 ) الْمَقْت
: بغض و خشم .
( 4217 ) التَّسَقّط
: مقصود در اينجا سستى و سهل انگارى است .
( 4218 ) اللَجَاجَة
: اصرار و لجاجت كردن .
( 4218 ) تَنَكّرَتْ
: مبهم شد ، صواب از ناصواب شناخته نشد .
( 4219 ) الوَهْن
: ضعف .
( 4220 ) الاسْتِئْثَار
: به خود اختصاص دادن ، انحصار طلبى .
( 4221 ) اسْوَة
: مساوى ، برابر .
( 4222 ) التَّغَابِى
: تغافل .
( 4223 ) حَمِيَّةُ انْفِكَ
: نخوت و غرور تو .
( 4224 ) السَّوْرَة
: حدّت ، تندى .
( 4225 ) حَدُّكَ
: خشم و غضب تو ، « الحدُّ من الانسان » : دليرى و خشم انسان .
( 4226 ) الْغَرْب
: تيزى ، تندى .
( 4227 ) الْبَادِرَة
: سخن ناصوابى كه به هنگام غضب از انسان سر مىزند .
( 4228 ) تَضْعِيفُ الْكِرَامَة
: كرامت مضاعف
.
نامه 54
( 4229 ) الْعَرَض
: متاع و كالا ، هر مالى غير از طلا و نقره .
( 4230 ) السَّبِيل
: حجت
.
نامه 55
( 4231 ) عَدَوْتَ عَلَيْهِ
: روى آن پريدى .
( 4232 ) الّبَ
: تحريض كرد ، برانگيخت .
( 4232 ) عَالِمُكُمْ
: مقصود ، « ابو هريرة » است .
( 4232 ) قَائِمُكُمْ
: مقصود « عمرو بن عاص » است .