مُطَّلَبَة
: خواسته شده ، طلب شده .
( 3574 ) الاكْيَاس
: جمع « كيّس » عاقلان ، هوشمندان .
( 3575 ) الانْكَاس
: جمع « نكس » ، پست و خسيس .
( 3576 ) نَكَبَ عَنْهَا
: از آن عدول كرد و برگشت .
( 3577 ) جَارَ عَنِ الْحَقِّ
: از حق منحرف شد .
( 3578 ) خَبَطَ
: نادانسته حركت كرد .
( 3579 ) التِّيه
: گمراهى ، ضلالت .
( 3580 ) اجْرَيْتَ الَى غَايَةِ خُسْرٍ
: ( مركب خود را با سرعت ) بسوى نهايت خسران حركت دادى .
( 3581 ) اوْلَجَتْكَ
: ترا داخل كرد .
( 3582 ) اقْحَمَتْكَ
: ترا فرو انداخت .
( 3583 ) الْغَىّ
: ضلالت ، گمراهى .
( 3584 ) اوْعَرَتْ
: سخت و دشوار شد ، ناهموار شد
.
نامه 31
.
( 3585 ) حَاضِرِين
: نام شهرى است در اطراف صفين .
( 3586 ) الْمُقِرِّ لِلزَّمَانِ
: اعتراف كننده به ( سختى و چيرگى ) زمان .
( 3567 ) غَرَضِ الاسْقام
: هدف مرضها و بيماريها .
( 3588 ) الرَّهِينَة
: مرهون ، در گرو ، يعنى او در تحت قدرت روزگار است .
( 3589 ) الرَّمِيَّة
: هدف تير ، آنچه كه به طرفش تيراندازى مىشود .
( 3590 ) نُصُبُ الافات
: در برابر آفتها ، در معرض آفات ، يعنى از درد و آفت جدا نمىشود .
( 3591 ) الْصَرِيع
: به زمين افتاده ، زمين خورده .
( 3592 ) جُمُوحُ الدَّهْرِ
: سركشى روزگار .
( 3593 ) يَزَعُنِي
: مرا باز مىدارد .
( 3594 ) مَا وَرَائِي
: كنايه از آخرت است .
( 3595 ) صَدَفَنِى
: مرا منصرف كرد .
( 3596 ) مَحْض
: خالص .
( 3597 ) مُسْتَظْهِراً بِهِ
: كمك گيرنده از آن .
( 3598 ) قَرِّرْهُ بِالْفَنَاءِ
: از آن اقرار به فناء را طلب كن ، به پذيرفتن فناء وادارش ساز .
( 3599 ) بَصِّرْهُ
: او را بصير و بينا كن .
( 3600 ) الْفَجائِع
: جمع « فجِيعَة » ، مصائب دردناك .
( 3601 ) بايِن
: دور كن ، باز دار .
( 3602 ) الغَمَرات
: شدائد ، فشارها .