راز و نياز كردن ، مناجات .
( 3661 ) افْضَيْتَ الَيْهِ
: ( حاجتت را ) عرضه كردى ، باز گفتى .
( 3662 ) ابْثَثْتَهُ
: عيان ساختى ، آشكار كردى .
( 3663 ) ذَاتَ نَفْسِكَ
: حالات درونيت .
( 3664 ) اسْتَكْشَفْتَهُ كُرُبَكَ
: رفع اندوههايت را از او طلب كردى .
( 3665 ) شَآبِيبُ رَحْمَتِهِ
: جمع « شؤبوب » ، بارانهاى رحمتش .
( 3666 ) لَا يُقَنِّطَنَّكَ
: نبايد ترا مأيوس و نا اميد كند .
( 3667 ) قُلْعَة
: چيز عاريهاى كه دارنده آن مالك آن نيست و هر آن ممكن است از او پس گرفته شود .
( 3668 ) الْبُلغة
: زندگى قانعانه .
( 3669 ) الْحِذْر
: حذر كردن ، خود را از چيزى حفظ كردن ، سلاح .
( 3670 ) الازْر
: قوت ، نيرو .
( 3671 ) يَبْهَرَكَ
: بر تو چيره مىشود ، غلبه مىكند .
( 3672 ) اخْلَاد
: اعتماد و دلبستگى به چيزى .
( 3673 ) التَكالُب
: به يكديگر حملهور شدن ، بهم پريدن .
( 3674 ) نَعَتْ
: ( دنيا ) فنا و نابودى خود را خبر داد .
( 3675 ) ضَارِيَةٌ
: حيوانى كه به درندگى عادت كرده است .
( 3676 ) يَهِرُّ
: زوزه مىكشد .
( 3677 ) النَّعَم
: شتر .
( 3678 ) مُعَقَّلَة
: شترى كه پايش با عقال بسته شده ( عقال ريسمانى است كه با آن زانوى شتر را مىبندند تا حركت نكند ) .
( 3679 ) اضَلّتْ
: گم كرد ، ضايع و نابود كرد .
( 3680 ) مَجْهُولُها
: راه مجهول و نامعلومش .
( 3681 ) السُرُوح
: جمع « سرح » ، چهار پايانى كه براى چرا در بيابان رها ميشوند .
( 3682 ) الْعَاهَة
: آفت ، يعنى آنها براى چراى آفتها رها شدهاند .
( 3683 ) الْوَعْث
: زمين نرمى كه حركت بر آن دشوار است .
( 3684 ) مُسِيمٌ
: كسى كه حيوانات را براى چرا مىبرد .
( 3685 ) يُسْفِرُ
: آشكار مىشود .
( 3686 ) الاظْعَان
: جمع « ظعينة » ، هودجها ،