رسول اكرم ( ص ) منظور امام حسن و امام حسين ( ع ) است .
( 3524 ) صِبْيَةُ النَّارِ
: كودكان آتش ، گفته شده كه مقصود فرزندان مروان بن حكم است زيرا پيامبر اكرم ( ص ) اهل آتش بودن آنها و خروجشان از دين را خبر داده است .
( 3525 ) خَيْر النِّسَاءِ
: اشاره به حضرت فاطمه ( ع ) است .
( 3526 ) حَمَّالَةُ الْحَطَب
: اشاره به ام جميل دختر حرب ، عمهء معاويه و زن ابى لهب است .
( 3527 ) جَاهِلِيَّتُنَا لَا تُدْفَعُ
: شرف ما را در زمان جاهليت احدى انكار نكرد .
( 3528 ) يَومُ السَّقِيفَةِ
: روز اجتماع در سقيفه بنى ساعده .
( 3529 ) فَلَجُوا عَلَيْهِم
: بر آنها پيروز شدند .
( 3530 ) شَكَاةٌ
: نقيصه ، و در اصل به معناى مرض است .
( 3531 ) ظَاهِرٌ عَنْكَ
: از تو بعيد و دور است .
( 3532 ) الْجَمَلُ الْمَخْشُوش
: شترى كه چوب كوچكى در بينىاش مىكنند و ريسمان به آن مىبندند ، شتر مهار زده شده .
( 3533 ) الْغَضَاضَة
: خوارى ، نقص .
( 3534 ) سَنَخَ
: بروز كرد ، رخ داد ، پيش آمد .
( 3535 ) لِرَحِمِكَ مِنْهُ
: بخاطر قرابت و نزديكى تو به او .
( 3536 ) اعْدَى
: دشمنترين .
( 3537 ) الْمَقَاتِل
: جمع « مقتل » ، محلهاى كشتن .
( 3538 ) اسْتَقْعَدَهُ
: نشستن او را طلب كرد ، از او خواست تا بنشيند .
( 3539 ) استَكَفّهُ
: از او خواست تا از چيزى دست بكشد .
( 3540 ) بَثّ الْمَنُونَ الَيْهِ
: ( موجبات ) مرگ را بسوى او پراكند .
( 3541 ) الْمُعَوِّقُون
: مانعان از نصرت و يارى .
( 3542 ) انْقِمُ عَلَيْهِ
: بر او عيب مىگرفتم .
( 3543 ) الاحْدَاث
: جمع « حدث » ، بدعتها .
( 3544 ) الظِّنَّة
: تهمت .
( 3545 ) الْمُتَنَصِّح
: بسيار ناصح .
( 3546 ) الاسْتِعْبَار
: گريه كردن .
( 3547 ) الْفَيْتَ
: يافتى .
( 3548 ) نَاكِلين
: پشت كنندگان ، « نكل عن كذا » ، از چيزى خوددارى كرد ،