نامه 19
( 3427 ) الدَّهَاقِين
: دهقانان .
( 3428 ) لَانْ يُدْنَوْا
: براى نزديك شدن .
( 3429 ) انْ يُقْصَوْا
: دور كردن .
( 3430 ) انْ يُجْفَوْا
: با خشونت رفتار كردن ، جفا كردن .
( 3431 ) تَشُوبُهُ
: آن را مخلوط ميكنى .
( 3432 ) دَاوِلْ
: ( در ميان ايشان ) راه اعتدال را پيش گير
.
نامه 20
( 3433 ) كُوَر
: جمع « كورة » ، نواحى .
( 3434 ) فِىْءُ الْمُسْلِمِين
: غنائم يا خراجى كه به مسلمانان تعلق دارد .
( 3435 ) الْوَفْر
: مال .
( 3436 ) ثَقِيلُ الظَهْرِ
: گران پشت ، فقيرى كه قادر به تهيه مؤونة خانوادهء خود نيست .
( 3437 ) الضَئِيل
: ضعيف و نحيف .
( 3437 ) الضَئِيل الامْرِ
: حقير
.
نامه 21
( 3438 ) الْفَضْل
: زياده و اضافهء مال .
( 3439 ) الْمُتَمِرِّغُ فِى النَّعِيم
: غوطهور در ناز و نعمت .
( 3440 ) اسْلَفَ
: پيشاپيش فرستاد .
نامه 22
( 3441 ) يَفُوتَهُ
: از دستش مىرود بدون آنكه بتواند دوباره آن را بدست آورد .
( 3442 ) يُدْرِكُهُ
: به آن مىرسد ، به آن دست مىيابد
.
نامه 23
( 3443 ) خَلاكُمْ ذَمٌّ
: ( بعد از عمل به اين وصيت ) بر شما سرزنش و ملامتى نيست .
( 3444 ) الْقَارِب
: كسى كه شبانه به دنبال آب مىگردد
.
نامه 24
( 3445 ) يُولِجُهُ
: او را داخل مىكند .
( 3446 ) الامَنَة
: امنيت .
( 3447 ) الْحَدَثَ
: حادثه ، مقصود مرگ است .
( 3448 ) اصْدَرَهُ
: بجريان انداخت ، ادامه داد .
( 3449 ) الْوُصْلَة
: در اينجا به معناى قرابت و خويشاوندى است .
( 3450 ) انْ يَتْرُكَ الْمَالَ عَلَى اصُولِه
: وا نهادن و حفظ كردن اصل مال ، يعنى نه چيزى از آن را بفروشد و نه نهالى از آن را قطع كند .
( 3451 ) الْوَدِيَّة
: يك نهال كوچك خرما .
( 3452 ) اطُوفُ عَلَيْهِنَّ
: كنايه از آميزش با