نامه 15
( 3403 ) افْضَتْ
: وصل شد .
( 3404 ) انْضِيَتْ
: ( در طاعت تو ) ضعيف و فرسوده گرديد .
( 3405 ) الشّنَان
: عداوت و دشمنى .
( 3406 ) جَاشَتْ
: به جوش آمد .
( 3407 ) الْمَرَاجِل
: ديگها .
( 3408 ) الاضْغَان
: جمع « ضغن » ، حقدها ، كينهها
.
نامه 16
.
( 3409 ) لا تَشْتَدَّنَّ عَلَيْكُمْ فَرَّةٌ بَعْدَهَا كَرَّةٌ
: نبايد عقب نشينىهايى كه مقدمه حمله جديد است بر شما دشوار و سنگين باشد .
( 3410 ) وَطِّئُوا
: مهيا سازيد .
( 3410 ) الْجُنُوب
: جمع « جنب » ، پهلوها .
( 3410 ) الْمَصَارِع
: جمع « مصرع » ، قتلگاه ، محل سقوط و در غلطيدن ، يعنى ضربه را چنان وارد سازيد كه مضروب به خاك هلاكت در افتد .
( 3411 ) اذْمُرُوا
: ترغيب و تحريض كنيد .
( 3412 ) الدَّعْسِىّ
: با شدت نيزه زدن .
( 3413 ) الطِلَحْفِىّ
: شديدترين ضربه .
( 3414 ) امِيتُوا الاصْوَاتَ
: سكوت كنيد .
نامه 17
.
( 3415 ) الْمُهَاجِر
: هجرت كننده .
( 3416 ) الطَلِيق
: اسيرى كه با منت يا فديه آزاد شده است و ابو سفيان و معاويه از جمله اسرائى هستند كه روز فتح مكه آزاد شدند .
( 3417 ) الصَّرِيح
: كسى كه داراى حسب و نصب صحيحى است .
( 3418 ) اللَصِيق
: چسبيده شده ، كسى كه خود را به افرادى منسوب مىكند كه از آنها نيست .
( 3419 ) الْمُدْغِل
: مفسد ، دغلكار .
( 3420 ) نَعَشْنَا
: بلند كرديم ، بالا برديم
.
نامه 18
( 3421 ) تَنَمُّرُكَ
: بد خويى و بد رفتارى تو .
( 3422 ) لَمْ يَغِبْ لَهُمْ نَجْمٌ
: ستارهاى از آنان ناپديد نشده است ، كنايه از عدم ضعف و سستى است .
( 3423 ) طَلَعَ لَهُمْ اخَرَ
: ستارهاى ديگر طلوع كرد ، كنايه از قوت و قدرت است .
( 3424 ) الْوَغْم
: جنگ .
( 3425 ) ارْبَعْ
: مدارا كن ، ( در موارد لازم ) توقف نما .
( 3426 ) لَا يَفِيلَنَّ
: ضعيف و سست نمىشود .