سزاوار آن نيست
.
نامه 7
.
( 3326 ) مُوَصَّلَة
: تلفيق شده از كلامهاى مختلف و متضاد ، مانند لباسى كه وصلههاى ناهمگون به آن زده شده باشد .
( 3327 ) مُحَبَّرَة
: مزين ، تزيين شده .
( 3328 ) نَمَّقْتَهَا
: آن را زيبا كردى و آراستى .
( 3328 ) امْضَيْتَهَا
: آن را امضاء كردى ، تمام كردى و گذراندى .
( 3329 ) هَجَرَ
: هذيان و بيهوده گفت .
( 3330 ) لَاغِطاً
: كسى كه مطالب بيهوده و بىمعنائى را فرياد مىكند .
( 3331 ) لا يُثَنَّى فِيهَا النَّظَرُ
: در آن تجديد نظر نمىشود .
( 3332 ) الْمُرَوِّى
: فكر كننده ، كسى كه در پذيرش و يا رد چيزى تأمل مىكند .
( 3333 ) الْمُدَاهِن
: منافق ، فريب كار ، نيرنگ باز
.
نامه 8
.
( 3334 ) الْفَصْل
: حكم قطعى .
( 3335 ) حَرْبٌ مُجلِيَةٌ
: جنگى كه موجب اخراج و ترك وطن شود .
( 3336 ) سِلْمٌ مُخْزِيَةٌ
: صلحى كه دلالت بر عجز و ناتوانى دارد .
( 3337 ) انْبِذْ الَيْهِ
: ( پيمان امان را ) به سويش بيندازد ( و با وى اعلان جنگ كن )
.
نامه 9
( 3338 ) الاجْتِيَاح
: ريشه كن ساختن ، نابود كردن .
( 3339 ) هَمُّوا بِنَا الْهُمُومَ
: تصميم گرفتند .
غمها و اندوهها را بر ما وارد كنند .
( 3340 ) الافَاعِيل
: جمع « افعولة » ، عملهاى زشت و پست .
( 3341 ) الْعَذْب
: ( زندگى ) خوشى و گوارا .
( 3342 ) احْلَسُونَا
: ملازم ما ساختند .
( 3343 ) اضْطَرُّونَا
: ما را وادار كردند .
( 3344 ) جَبَلٍ وَعْرٍ
: كوه دشوارى كه نتوان بر آن صعود كرد .
( 3345 ) عَزَمَ اللَّهُ
: خدا اراده نمود .
( 3346 ) حَوْزَة
: مقصود در اينجا شريعت الهى است .
( 3347 ) الرَمَى مِنْ وَرَاءِ الْحُرْمَةِ
: خود را سپر چيزى قرار دادن و شر و بدى را از آن دور كردن .
( 3348 ) احْمَرَّ الْبَاْسُ
: جنگ شديد شد .
( 3349 ) حَرُّ السُّيُوفِ وَ الاسِنَّةِ
: آتش