( 3175 ) الْدَّار
: محيط جلوى خانه .
( 3176 ) الْكَلْكَل
: سينه شتر .
( 3177 ) الْبِلى
: فناء ، پوسيدگى .
( 3178 ) الْجِنَادِل
: سنگها .
( 3179 ) الثَرَى
: خاك .
( 3180 ) ارْتَهَنَكُمْ ذَلِكَ الْمَضْجَعُ
: آن خوابگاه ( قبر ) شما را گور گرفت ، يعنى اجل شما نزديك است بطوريكه گوئى عن قريب به سرنوشت گذشتگان گرفتار آمده و در همان قبرها زندانى خواهيد شد .
( 3181 ) تَنَاهَتْ بِكُمُ الامُورُ
: امور پايان پذيرفت و به انتها رسيد ، مقصود پايان يافتن مدت برزخ است .
( 3182 ) بُعْثِرَتِ الْقُبُورُ
: قبرها زير و رو شد ( و مردگان زنده شدند . )
( 3183 ) تَبْلُوا
: مىآزمايد و بر نيك و بد اعمال خويش آگاه مىگردد
.
خطبهء 227 ص 218 ف
( 3184 ) انَسُ
: مأنوسترين .
( 3185 ) مَلْهُوف
: انسان مضطرى كه كمك و دادرس مىطلبد .
( 3186 ) فَهِهْتُ عَنْ مَسْألَتِي
: از بيان درخواست خود عاجز شدم .
( 3187 ) طِلْبَتِى
: درخواستم ، مطلوبم .
( 3188 ) مَرَاشِد
: محلها و راههاى رشد .
( 3189 ) النُّكْر
: منكر .
( 3190 ) الْبِدْع
: تازه ، غريب و ناشناخته
.
خطبهء 228 ص 219 ف
( 3191 ) لِلّهِ بَلَاءُ فُلَانٍ
: خدا اعمال خيرش را پاداش دهد .
( 3192 ) قَوَّمَ الاوَدَ
: كجى را راست كرد .
( 3193 ) الْعَمَد
: بيمارى .
( 3194 ) خَلَفَ
: پشت سر گذاشت .
( 3195 ) مُتَشَعِّبَة
: متباين ، مختلف ، گوناگون
.
خطبهء 229 ص 220 ف
( 3196 ) تَدَاككْتُمْ
: ازدحام كرديد .
( 3197 ) الْهِيم
: جمع « هيماء » ، تشنگان .
( 3198 ) هَدَجَ
: با قدمهاى لرزان حركت كرد .
( 3199 ) حَسَرَتْ
: نقاب از صورتش برداشت .
( 3200 ) الْكَعَاب
: دخترى كه سينهاش برجسته و برآمده باشد
.
خطبهء 230 ص 221 ف
( 3201 ) الْمَلَكَة
: صفت راسخ در نفس ، مقصود در اينجا هر گناهى است كه شيطان آن را در نفس آدمى راسخ كرده است .