( 3235 ) اخْلَقُوا
: كهنه كردند .
( 3235 ) الْجِدَّة
: نو ، تازه .
( 3236 ) الاجْدَاث
: قبور .
( 3237 ) لَا يَحْفِلُونَ
: اهميت نمىدهند ، اعتنا نمىكنند .
( 3238 ) مُلْبِسَةٌ نَزُوعٌ
: پوشانندهاى است ، برهنه كننده ، يعنى دنيا آنچه را كه به كسى پوشاند بىترديد بيرون خواهد آورد .
( 3239 ) لَا يَرْكُدُ
: ساكن نمىشود .
( 3240 ) بَادَرُوا
: سبقت گرفتند .
( 3241 ) تَقَلّبُ ابُدَانُهُمْ بَيْنَ ظَهْرَانَى اهْلِ الاخِرَة
: بدنهايشان در بين اهل آخرت مىگردد و با آنها مراوده دارند
.
خطبهء 231 ص 222 ف
( 3242 ) صَدَعَ
: آشكار كرد ، اصل معناى « صدع » ، شكافتن است .
( 3243 ) لَمَّ الصَّدْعَ
: چيزى را كه جدا شده بود بهم پيوست .
( 3244 ) الْفَتْق
: شكافتن .
( 3244 ) الْرَّتق
: بهم پيوستن .
( 3245 ) الْوَاغِرَة
: پركينه .
( 3246 ) الْقَادِحَة فِى الْقُلُوبِ
: شعلهور در دلها .
خطبهء 232 ص 223 ف
( 3247 ) الْفَىْء
: غنيمت ، معناى « فىء » ، چنان كه شافعى و ديگران گفتهاند عبارتست از : اموالى كه از كفار بدون جنگ بدست مىآيد .
( 3248 ) الْجَلْب
: باز ستانده شده .
( 3249 ) شَرِكَهُ
: با او مشاركت كرد .
( 3250 ) الْجَنَاة
: آنچه از درخت چيده مىشود ، « جناة ايديهم » : چيدهء دستهاى آنها
.
( 3503 ) خطبهء 233 ص 224 ف
( 3251 ) بَضْعَة
: قطعه ، يك پاره گوشت .
( 3252 ) تَنَشّبَتْ فِيهِ
: به آن آويخت و ثابت شد .
( 3252 ) الْعُرُوق
: ريشه ها ، مقصود در اينجا ريشههاى علوم و افكار متعالى است .
( 3253 ) تَهَدَّلَتْ
: آويزان شد .
( 3254 ) كَلِيل
: عاجز ، درمانده .
( 3255 ) عَارِم
: بد اخلاق .
( 3256 ) مُمَاذِق
: كسى كه در اظهار دوستى خالص و صادق نيست
.
خطبهء 234 ص 225 ف
( 3257 ) طِينِهِمْ
: جمع « طِينَة » ، طِينتها ،