سرشتها .
( 3258 ) الْفِلْقَة
: قطعهاى از چيزى .
( 3259 ) سَبَخُ ارْضٍ
: زمين شورهزار .
( 3260 ) الرُّوَاء
: زيبايى منظر .
( 3261 ) مَادَّ الْقَامَة
: بلند قامت .
( 3262 ) قَرِيبُ الْقَعْر
: كم عمق ، مقصود در اينجا انسانهاى كوتاه قد است .
( 3263 ) الضَرِيبَة
: طبيعت ، نهاد ، سرشت .
( 3264 ) الْجَلِيبَة
: آنچه كه انسان على رغم طبع خود انجام مىدهد
.
خطبهء 235 ص 226 ف
( 3265 ) انْفَدْنَا
: نابود مىساختيم ، از دست مىداديم .
( 3266 ) الشُؤُون
: غدد اشك در چشم ، رگهايى كه مجراى اشك هستند .
( 3267 ) مُمَاطِل
: تأخير اندازنده .
( 3268 ) الْكَمَد
: حزن .
( 3268 ) مُحالِفاً
: ملازم ، « حالف فلانا حزنه » ، اندوه او هميشگى شد .
( 3269 ) قَلّا لَكَ
: اين دو براى تو كم است
.
خطبهء 236
.
( 3270 ) الْعَرَج
: محلى است بين مكه و مدينه
.
خطبهء 237
.
( 3271 ) النَّفَس
: فراخى ، وسعت ، مجال .
( 3272 ) الصُّحُفُ مَنُشُورَة
: نامههاى اعمال ( براى ثبت كردار نيك ) باز است .
( 3273 ) التَّوْبَةُ مَبْسُوطَةٌ
: توبه پذيرفته است .
( 3274 ) الْمُدْبِر
: پشت كننده ، اعراض كننده .
( 3275 ) قَبْلَ انْ يَخْمُدَ الْعَمَلُ
: پيش از آنكه ( با آمدن مرگ ) چراغ عمل خاموش شود .
( 3276 ) تَصْعَدُ الْمَلائِكَةُ
: ملائكه ( براى عرض اعمال ) بالا مىروند .
( 3277 ) مَنْظُورٌ
: مهلت داده شده ، يعنى خداوند آدمى را در انجام عمل مهلت داده است .
( 3278 ) زَمَّهَا
: نفس را زمام و افسار زد
.
خطبهء 238
.
( 3279 ) الْجُفَاة
: جمع « جاف » ، خشن و سخت .
( 3280 ) الطَغَام
: مردم كم عقل و فرومايه ، اراذل و اوباش .
( 3280 ) الْعَبِيد
: كنايه از كسى است كه اخلاقش فاسد است .
( 35281 ) الاقْزَام
: جمع « قزم » ، مردم اراذلى كه هر كدام از سويى آمده و گرد هم جمع شدهاند .
( 3282 ) الشَوْب
: ( در اينجا مصدر به معنى