( 3075 ) الْقَارّ
: در اينجا به معناى « سرد » است .
( 3076 ) اعْتَدَل
: ميان حال و معتدل شد .
( 3077 ) مُعَلِّلُهُ
: تسليت دهندهاش ، كسى كه بيمار را با اميدوارى به شفا و بهبودى ، دلدارى مىدهد .
( 3078 ) تَعَايا اهْلُهُ
: خاندانش خسته و عاجز شدند .
( 3079 ) هُوَ لِمَا بِهِ
: او در چنگ مرضها و بيمارىهاست ، يعنى بيمارى بر او غالب شده و خواهد مرد .
( 3080 ) مُمَنِّي
: اميد دهنده ، آرزو بخش .
( 3081 ) الايَاب
: بازگشت .
( 3082 ) اسًى
: جمع « اسوة » ، نمونهها .
( 3083 ) نَوَافِذُ الفِطْنَةِ
: انديشههاى صحيح و درست .
( 3084 ) عَىَّ
: عاجز شد .
( 3085 ) الْغَمَرَات
: شدائد ، مقصود سكرات مرگ است .
( 3086 ) تَعْتَدِلُ عَلَى عُقُولِ اهْلِ الدُّنْيَا
: عقلهاى مردم دنيا آن را درك مىكند
.
خطبهء 222 ص 213 ف
( 3087 ) الذِّكْر
: يادآورى ( صفات الهى ) .
( 3088 ) جِلَاء
: صيقل دادن ، زدودن زنگارها .
( 3089 ) الْوَقْرَة
: سنگينى در گوش ، ثقل سامعه .
( 3090 ) الْعَشْوَة
: كم سويى چشم .
( 3091 ) الْفَتَرَات
: جمع « فترة » ، فاصله زمانى بين دو پيامبر ، زمانهايى كه مطلقا از انبياء خالى بوده است .
( 3092 ) نَاجَاهُمْ
: راز خود را به آنها گفت ، يعنى به آنها الهام كرد .
( 3093 ) اسْتَصْبَحُوا
: چراغ ( هدايت ) را بر افروختند .
( 3094 ) الادِلّة
: راهنمايانى كه مسير را به مسافران نشان مىدهند .
( 3095 ) الْفَلَوَات
: جمع « فلات » ، صحراهاى بىآب و علف .
( 3096 ) اخَذَ الْقَصْدَ
: راه وسط را پيش گرفت .
( 3097 ) يَهْتِفُونَ
: بانگ مىزنند .
( 3098 ) الْقِسْط
: عدالت .
( 3099 ) يَاْتَمِرُونَ بِهِ
: به آن ( قسط ) عمل مىكنند ، امتثال امر مىكنند .
( 3100 ) عِدَاتِهَا
: جمع « عدة » ، وعدههايش .
( 3101 ) مَقَاوِمِهِمْ
: جمع « مقام » ، مقاماتشان .
( 3102 ) الدَّوَاوِين
: جمع « ديوان » ، مجموعه