( 3017 ) مَقَاوِم
: جمع « مقام » ، منزلت .
( 3018 ) الحَلَبَات
: جمع « حلبة » ، اسبانى كه جهت مسابقه گرد آورده ميشوند .
( 3019 ) السُوق
: جمع « سوقة » ، رعايا ، عامهء مردم .
( 3020 ) الْبَرْزَخ
: قبر .
( 3021 ) الْفَجَوَات
: جمع « فجوة » ، شكافها ، مقصود در اينجا شكاف قبر است .
( 3022 ) لَا يَنْمُونَ
: نمو نمى كنند .
( 3023 ) الضِّمَار
: مالى كه اميد به باز گشتش نيست .
( 3024 ) لَا يَحْفِلُونَ
: اهميت نمىدهد ، اعتنا نمىكنند .
( 3025 ) الرَّوَاجِف
: جمع « راجفة » ، زلزلههايى كه موجب اضطراب مىشود .
( 3026 ) لَا يَاْذَنُونَ
: گوش نمىدهند .
( 3027 ) الْقَوَاصِف
: صداهاى شديد رعد ، تند بادهائى كه درختان را در هم مىشكنند .
( 3028 ) الافاً
: جمع « اليف » ، كسانى كه با هم الفت پيدا كردهاند و خو گرفتهاند .
( 3029 ) صَمَّتْ دِيَارُهُمْ
: ديارشان ساكت و خاموش شد ( و از ساكنين آن صدايى به گوش نرسيد ) .
( 3030 ) ارْتِجَالُ الصِّفَةُ
: وصف حال بدون تأمل ، چيزى را فورا و در نگاه اول وصف كردن .
( 3031 ) صَرْعَى
: جمع « صريع » ، هلاك شده .
( 3032 ) السُّبَاب
: خواب .
( 3033 ) بَلِيَت
: پوسيد ، از بين رفت .
( 3034 ) الْعُرَاء
: جمع « عُروة » ، دستگيرهها .
( 3035 ) الْجَدِيدَان
: شب و روز .
( 3036 ) الْغَايَتَيْن
: منظور در اينجا بهشت و جهنم است .
( 3037 ) الْمَبَاءَة
: قرارگاه ، محل استقرار .
( 3038 ) عَيُّوا
: عاجز شدند .
( 3039 ) الْعِبَر
: جمع « عبرة » ، عبرتها .
( 3040 ) كَلْحَت
: عبوس شد ، اخم كرد .
( 3041 ) النَّوَاضِر
: جمع « ناضرة » ، زيبا و خندان ، خوش رو .
( 3042 ) خَوَت
: متلاشى شد ، ويران شد .
( 3043 ) اهْدَام
: جمع « هدم » ، لباسهاى پوسيده ، وصله دار .
( 3044 ) تَكَاءَدَنَا
: ما را به مشقت و دشوارى انداخت .
( 3045 ) تَهَكّمَتْ
: فرو ريخت .